ANSICHTKAARTEN VAN HEEL DE WERELD (1)

Kesselbergpass-Duitsland (79)

2009-12-15T20:06:00.004+01:00

Kesselbergpaßstraße

Die Kesselbergstraße führt mit ca. 9 km Länge von Kochel am See nach Urfeld am Walchensee und überwindet bis zum Pass einen Höhenunterschied von 240 m. Die Kesselbergstraße wurde 1492 unter Herzog Albrecht IV. von Bayern angelegt. Von 1893 bis 1897 wurde sie unter Luitpold von Bayern durch das Königliche Straßen- und Wasserbauamt Weilheim erneuert. Zwischen 1962 und 1994 erfolgte ein schrittweiser Ausbau und permanente Erneuerung durch das Straßenbauamt Weilheim. Im Jahr 2006 wurde die Asphaltdecke der Straße fast völlig neu aufbereitet.
Die Kesselbergstraße ist eine stark befahrene und gut ausgebaute Verbindungsstraße und führt in zahlreichen Kehren zum Pass hinauf. Unterwegs gibt es mehrere gern besuchte Aussichtspunkte mit schönem Blick über den Kochelsee und Teile des Alpenvorlands. In der Vergangenheit gab es auf dieser Strecke durch illegale Rennen und überhöhte Geschwindigkeit zahlreiche Todesopfer. Als Konsequenz gilt nun am Wochenende und an Feiertagen in Richtung Walchensee eine Sperrung für Motorräder, eine durchgehende Geschwindigkeitsbegrenzung auf 60 km/h sowie ein Überholverbot auf der gesamten Passstrecke. Für Motorradfahrer ist die Straße nach wie vor ein beliebtes Ausflugsziel.

Attendorn-Duitsland (78)

2009-12-15T20:01:00.004+01:00

Attendorn - BURG SCHNELLENBERG (Sauerland)

Attendorn is een plaats in de Duitse deelstaat Noord-Rijnland-Westfalen, gelegen in het district Olpe.

De stad is bekend vanwege de Atta-grotten. Van over heel de wereld komen toeristen om deze grotten te bezoeken.

Heimbach-Duitsland (77)

2009-12-15T19:56:00.003+01:00

Heimbach / Eifel - Burg Hengebach

Heimbach is een gemeente in de Duitse deelstaat Noord-Rijnland-Westfalen , gelegen in het district Düren. Naburige steden zijn onder andere Düren. Jülich en en Linnich.

Bayrischzell-Duitsland (76)

2009-12-15T19:52:00.007+01:00

Bayrischzell - Wintersportplatz 802 m

Bayrischzell is een gemeente in de Duitse deelstaat Beieren, en maakt deel uit van het district Miesbach.

Loreley-Duitsland (75)

2009-12-15T19:29:00.006+01:00

Loreley

De Loreley of Lorelei is een 132 meter hoge rots langs de rechteroever van de Rijn bij het Duitse Sankt Goarshausen (tussen Koblenz en Wiesbaden) in de deelstaat Rijnland-Palts.
In de geschiedenis zijn veel schepen bij de Loreley verongelukt. De Rijn, die met een scherpe bocht om de rots heenslingert, is er op dat punt op zijn smalst (slechts 113 meter), maar met 25 meter ook op zijn diepst. Bovendien staat er een gevaarlijke stroming. Hoewel de gevaarlijkste stukken van de Loreley al in de jaren dertig zijn verwijderd, wordt de scheepvaart ook heden ten dage nog voor de passage gewaarschuwd.
De Loreley wordt jaarlijks door vele toeristen beklommen. Op de rots ligt een uitkijkpunt, vanwaar men kan genieten van een door velen als schitterend ervaren panorama.

Legende

Volgens een legende zou boven op de Loreley een zingende nimf met gouden haren hebben gezeten die met haar gezang de schippers afleidde, waardoor ze tegen deze rots voeren. Dat is hetzelfde thema dat ook bekend is van de Sirenen uit de Odyssee. Onderaan de Loreley staat een standbeeld van de nimf.
De dichter Heinrich Heine heeft over de legende een gedicht geschreven, waarbij ook een melodie werd gemaakt: Ich weiß nicht was soll es bedeuten, daß ich so traurig bin. Dit lied behoort nog steeds tot de populairste van alle Duitse liederen.

Schloss Stolzenfels-Duitsland (74)

2009-12-14T22:09:00.010+01:00

Schloss Stolzenfels

Das Schloss Stolzenfels steht über dem nach ihm benannten Koblenzer Stadtteil Stolzenfels auf der linken Seite des Rheins, gegenüber der Lahnmündung. Das neugotische Schloss ist das herausragendste Werk der Rheinromantik.

In den Jahren 1242 bis 1259 errichtete der Trierer Erzbischof Arnold II. von Isenburg die Burg Stolzenfels als kurtrierische Zollburg . Ihr gegenüber liegt auf der Lahnsteiner Seite die 1232 erbaute kurmainzische Burg Lahneck . Der noch heute erhaltene fünfseitige Bergfried entstand 1248. Burg Stolzenfels wurde von den Erzbischöfen Kuno und Werner von Falkenstein in den Jahren 1388 bis 1418 mit einem Wohnturm sowie dem Palas auf der Rheinseite erweitert. Die Rolle der Zollburg übertrug Werner von Falkenstein 1412 auf die 1371 von Kuno erbaute, rheinabwärts gelegene Burg Kunostein, die an der Stelle des später errichteten Schloss Engers stand.
Im Dreißigjährigen Krieg wurde Burg Stolzenfels 1632 erst von den Schweden und anschließend für jeweils zwei Jahre (1634 und 1646) von den Franzosen besetzt. Nach ihrer Zerstörung 1689 im Pfälzischen Erbfolgekrieg durch die Franzosen verfielen die Ruinen in den nächsten 150 Jahren. Die Stadt Koblenz machte sie im Jahre 1815 dem Kronprinzen Friedrich Wilhelm von Preußen, dem späteren König Friendrich Wilhelm IV. und Sohn Königs Friedrich Wilhelm III., zum Geschenk. Dieser nahm jedoch erst 1823 unter Oberbürgermeister Abundius Maehler kurz nach seiner Heirat mit Elisabeth Ludovika von Bayern die Schenkung an.

Im Jahre 1826 bis 1830 ließ Friedrich Wilhelm IV. von dem Architekten Johann Claudius von Lassaulx die klassizistisch-neuromanische Pfarrkirche Sankt Menas in Stolzenfels errichten. Gleichzeitig baute er die Burg als Sommersitz wieder auf. Bis 1842 entstand unter Mitwirkung Karl Friedrich Schinkels (nach 1839 unter Leitung von Friedrich August Stüler) das heutige Schloss. Unverkennbar sind die Einflüsse der englischen Neugotik und Schinkels romantischer Stil. Die Räume der Sommerresidenz wurden mit wertvollen Möbeln und Gemälden ausgestattet. Der imposanteste Raum ist der zweischiffige gewölbte Rittersaal, in dem alte Ritterrüstungen ausgestellt sind. Vorbild für die Gestaltung des Rittersaals war die Marienburg bei Danzig. Die romantisierende Umgebung des Schlosses (z.B. Turnierplatz) gestaltete der Gartenarchitekt Peter Joseph Lenné.
Im Jahre 1842 waren der Ausbau und die Renovierung des Schlosses beendet. Am 14. September zog König Friedrich Wilhelm IV. mit seiner in historischen Kostümen gekleideten Begleitung schließlich ein. 1843 war die als Personalwohnung geplante Klause an der Auffahrt durch die Ingenieuroffiziere Naumann und Carl Schnitzler vollendet. Nach Plänen Schnitzlers entstand 1845 noch die neugotische Kapelle. Hohen Besuch bekam das Schloss Stolzenfels im Jahre 1845 von der britischen Königin Victoria.

Das Schloss heute.

Schon kurz nach Fertigstellung stand das Schloss bei Abwesenheit des Königs Besuchern zur Besichtigung offen. Auch heute lassen sich Torgebäude, gotischer Wohnturm, Palas mit gewölbtem Rittersaal, Pergolagarten und Bergfried besichtigen. Im Rittersaal befinden sich Sammlungen von historischen Waffen und Trinkgefäßen. Die Besucher werden in Filzpantoffeln durch die wunderschönen Wohnräume geführt. Im mittelalterlichen Wohnturm befindet sich ein Saal mit Wandmalereien des Berliner Malers Hermann Stilke. Sie zählen heute zu den bedeutendsten Werken der rheinischen Hochromantik. Neben südlichen Einflüssen (z. B. Springbrunnen im Pergolagarten) begegnet der Besucher einer bunten Inneneinrichtung, die durch die Sammelleidenschaft Friedrich Wilhelms IV. zustande kam.
Seit 2002 ist das Schloss Stolzenfels Teil des von der UNESCO ausgezeichneten Welterbes Oberes Mittelrheintal. Für die Rheinromantik-Ausstellung im Landesmuseum Koblenz 2002 wurde ein digitales Modell erstellt, das den Zustand von 1845 rekonstruiert, beruhend auf restauratorischen Untersuchungen. In Überblendungen sind stufenlose Vergleiche möglich zwischen der Ruine, wie sie ein Korkmodell um 1830 zeigt, den Bauaufnahmen und Ausbauplänen der Architekten von Lassaulx, Schinkel, Stüler u. a., ferner den künstlerischen Darstellungen in Aquarellen von Caspar Scheuren u. a., sowie schließlich dem ausgeführten und 1845 eingeweihten Bau. Jährlich kommen bis zu 250.000 Besucher zum Schloss.
Zur Bundesgartenschau 2011 in Koblenz wird das Schloss Stolzenfels mit 16 Millionen Euro aus Landesmitteln restauriert und ist deshalb nicht zu besichtigen. Das äußere Erscheinungsbild wird wieder hergerichtet und die Gärten werden nach den alten Plänen des Gartenbaumeisters Peter Joseph Lenné neu angelegt.

Kehl-Duitsland (073)

2009-12-09T20:24:00.004+01:00

Kehl am Rhein

Kehl is een plaats in de Duitse deelstaat Baden-Württemberg , gelegen in het district Ortenauskreis.

Kehl heeft een oppervlakte van 75,06 km² en ligt in het zuidwesten van Duitsland. In het westen wordt Kehl begrensd door de Rijn, die daar de natuurlijke grens met Frankrijk vormt. Aan de overzijde van de Rijn ligt Straatsburg. Door de nabijheid van Straatsburg is het Frans een gebruikelijke taal in Kehl, die veel op straat gehoord wordt.

Wetenswaardigheden:

Kehl en Straatsburg delen de Tuin van de Twee Oevers (Duits: 'Garten der Zwei Ufer', Frans: 'Jardin des Deux Rives'). Deze tuin is in 2004 geopend als onderdeel van de Landesgartenschau, een tuinbouwtentoonstelling. Om de twee oevers wederzijds bereikbaar te maken is de Mimrambrug (Duits: 'Mimram-Brücke', Frans: 'Passerelle Mimram') aangelegd, een markante voetgangers- en fietsersbrug die is ontworpen door architect Marc Mimram.
Kehl kent een bus- en een treinverbinding met Straatsburg. De busdienst is vrij regelmatig, met op werkdagen overdag drie bussen per uur van en naar Kehl. De treinverbinding tussen Kehl en Straatsburg is minder regelmatig. Waarschijnlijk de bekendste trein die op dit traject rijdt, en die in beide steden halteert, is de Oriënt-Express. Kehl wordt in de toekomst, vermoedelijk tussen 2009 en 2012, aangesloten op de Tram van Straatsburg.

Rosenheim-Duitsland (72)

2009-12-09T20:22:00.004+01:00

Rosenheim (am Inn) Oberbayern

Die kreisfreie Stadt Rosenheim liegt im Zentrum des Landkreises Rosenheim (Oberbayern ), dessen Kreisstadt sie zudem ist. Der westlich des Inn gelegene Ort im bayerischen Alpenvorland ist mit rund 61.000 Einwohnern die drittgrößte Stadt in Oberbayern und eines von 23 bayerischen Oberzentren. Damit ist Rosenheim das wirtschaftliche Zentrum, sowie verkehrsreichster Ort der Region.
Geographische Lage.

Die Stadt ist ein wichtiger Verkehrsknotenpunkt zwischen München (ca. 60 km nordwestlich), Salzburg (ca. 80 km östlich) und Innsbruck (ca. 110 km südwestlich) sowie dem Brennerpass nach Italien (ca. 130 km). Durch Rosenheim führen die Eisenbahnstrecken München–Salzburg und München–Verona/Italien sowie die österreichische Eisenbahn-Transitstrecke Salzburg–Innsbruck. Nahe der Stadt liegt das Autobahndreieck Inntal, an dem die Inntal-Autobahn von der Autobahn München-Salzburg abzweigt.
Rosenheim besitzt aufgrund seiner Lage einen hohen Freizeitwert; im näheren Umkreis von etwa 25 km befinden sich der Chiemsee, der Simssee und etwa ein Dutzend weiterer Badeseen sowie die Berge des nördlichen Alpenrands Wendelstein, Hochries und Kampenwand, die zum Skifahren, Wandern, Mountainbiken und Gleitschirm-/Drachenfliegen einladen.

Geologie
Die Landschaft unmittelbar um Rosenheim ist in ihrer jetzigen Form in der letzten Eiszeit durch das Vorrücken des Inntalgletschers und später durch den Rosenheimer See geprägt worden. Der See erstreckte sich noch vor ca. 10.000 Jahren über das gesamte Inntal bis in die Gegend von Wasserburg am Inn, gut 25 km nördlich von Rosenheim.
Noch heute ist an vielen Stellen rings um die Stadt zu erkennen, wie der frühere flache Seegrund plötzlich in die relativ steile Uferböschung übergeht.

Konstanz-Duitsland (71)

2009-12-09T20:17:00.004+01:00

Konstanz am Bodensee,

Hafen mit schweizer Alpen

Konstanz is een universiteitsstad in de Duitse deelstaat Baden-Württemberg , gelegen aan de Zwitserse grens in het district Konstanz. Naburige steden zijn onder andere Aach, Engen en Radolfzell am Bodensee.

Ligging
Konstanz ligt op het punt waar de Rijn het Bodenmeer uitstroomt. De stad ligt tegen de grens met Zwitserland aan en grenst aan het kanton Thurgau . Tegen Konstanz aan ligt de Zwitserse plaats Kreuzlingen. Op de grens zijn diverse grensovergangen en douanefaciliteiten.
Op de zuidoever van de Rijn bevindt zich de historische binnenstad inclusief spoorwegstation. Op de noordkant van de Rijn zijn de nieuwere stadsdelen.

Geschiedenis
Er bevond zich reeds een nederzetting voor het begin van de jaartelling. De Romeinen noemden de stad Constantia naar Keizer Constantius I Chlorus of naar Keizer Constantius II. In 585 werd Konstanz bisschopszetel. Toen in de macht van de stad het grootst was, werd een groot gebouw geconstueerd aan de haven in 1388. In dit gebouw vond tussen 1414 en 1418 de Concilie van Konstanz plaats en het gebouw is tot de dag van vandaag behouden gebleven. In 1806 kwam de stad bij Baden. Konstanz bleef in de Tweede Wereldoorlog gespaard van de bombardementen van de geallieerden.

Bezienswaardigheden
Konstanz is een historische stad met vele bezienswaardigheden, waaronder:
de domkerk, gewijd in 1089
Benedictijnenklooster Petershausen, gesticht in 983
Dominicanenklooster, gesticht in 1235
de Drievuldigheidskerk werd gebouwd in 1268 als kloosterkerk.
kerk van Sankt Johann, gebouwd in 1268
de Christuskerk, gebouwd tussen 1604 en 1609
kerk Sankt Paul

Eibsee-Duitsland (70)

2009-12-09T20:14:00.003+01:00

Eibsee, mit Riffelwand und Zugspitze (1953)

Der Eibsee ist ein See 9 km südwestlich von Garmisch-Partenkirchen unterhalb (3,5 km nördlich) der Zugspitze im Wettersteingebirge in Bayern. Er gehört zur Gemeinde Grainau und ist im Privatbesitz.

Im Nordosten ist der 4,8 ha große und 26 Meter tiefe Untersee durch eine 50 Meter breite und nur 0,5 Meter tiefe Engstelle vom Hauptteil des Sees, dem Weitsee, fast abgetrennt. Über eine kleine Brücke an dieser Engstelle führt der Wanderweg entlang des Eibsee-Nordufers. Die tiefste Stelle des gesamten Sees mit 34,5 Meter liegt nur etwa 90 Meter vom östlichen Südufer (etwa auf der Höhe des Frillensees) entfernt. Zu den vollständig abgetrennten kleinen Nachbarseen gehören der Frillensee in Süden (nicht zu verwechseln mit dem größeren Frillensee bei Inzell) sowie Braxensee, Steingringpriel, Steinsee und Froschsee im Norden. Der See gilt aufgrund seiner Lage unterhalb der Zugspitze und dem klaren, grün getönten Wasser als einer der schönsten Seen der bayerischen Alpen. Er entstand vor ca. 3700 Jahren, als ein gewaltiger Bergsturz mit einer Fläche von 15 km² (etwa das Einzugsgebiet des Sees) und einem Volumen von 400 Millionen m³ den Kessel schuf, in dem der See mit seinen 29 Mulden und 8 Inseln heute liegt. Rund 8 unterseeische Kuppen weisen Tiefen von weniger als 3 Metern auf. Die einzigen nennenswerten oberirdische Zuflüsse sind der Kotbach, der in die Nordwestspitze des Sees mündet, sowie der Weiterbach im Süden. Der See ist ein Blindsee, da kein oberirdischer Abfluss vorhanden ist und Wasser aufgrund der Beckenlage nur unterirdisch abfließen oder versickern kann. Sein Namen ist auf die Eibe zurückzuführen, die früher sehr zahlreich um dem See herum vorkam. Heute ist sie am See nur noch vereinzelt zu finden und tritt nur noch in den Bannwäldern in der Nähe des Sees auf. Einen guten Blick auf den See hat man von der Eibsee-Seilbahn aus, welche auf die Zugspitze hinaufführt.
Während der Angelsaison vom 1. Mai bis zum 31. Oktober werden hauptsächlich Hechte, Bachforellen, Regenbogenforellen, Renken, Karpfen, Schleien und verschiedene Weißfischarten von Hobbyanglern gefischt.

Felsberg-Zwitserland (08)

2009-12-09T20:12:00.006+01:00

Felsberg bei Chur

Felsberg ist eine politische Gemeinde im Bezirk Imboden des Kantons Graubünden in der Schweiz. Sie liegt unmittelbar westlich von Chur und grenzt an die Gemeinden Haldenstein, Domat/Ems. Tamins und Pfäfers.

Lage
Unmittelbar nordwestlich des Ortes erhebt sich der Gebirgsstock des Calanda der im Felsberger Calanda eine Höhe von 2'697 m erreicht. Aufgrund seiner Lage ist Felsberg immer wieder von Bergrutschen bedroht. So wurde nach einem Felssturz im Jahre 1843 der neu gegründete Ortsteil "Neudorf" weiter vom Hangfuss entfernt errichtet. Dies hatte eine Spaltung des Dorfes in Alt- und Neudorf zur Folge. Weitere bedrohliche Felsabbrüche im Bereich des Altdorfes blieben aus. Deshalb blieb das Altdorf weiter bewohnt.

Dieblich-Duitsland (68)

2009-12-09T20:08:00.004+01:00

Dieblich (Mosel) - Weinort

Gepflegte Obstanlagen

Dieblich ist eine Ortsgemeinde und ein Wein- und Obstanbauort im rheinland-pfälzischen Landkreis Mayen-Koblenz. Sie gehört der Verbandsgemeinde Untermosel an.
Dieblich ist ein staatlich anerkannter Fremdenverkehrsort.

Geographische Lage

Dieblich liegt am rechten Moselufer etwa 15 Kilometer von Koblenz und etwa 35 Kilometer von Cochem entfernt am Gleithang des Dieblicher Moselbogens. Nachbarorte sind moselaufwärts Niederfell und moselabwärts Lay, ein Stadtteil von Koblenz. Auf der anderen Moselseite liegt Kobern-Gondorf. An den Ortsteil Mariaroth grenzt die Gemeinde Waldesch.

Ausdehnung des Gemeindegebietes
Der Ortsteil Dieblich zieht sich über eine Länge von etwa 2 Kilometern am Moselufer entlang. Oberhalb auf dem von der Mosel umflossenen Berg liegt der Ortsteil Dieblich-Berg. Zur Gemeinde gehören weiterhin die Ortsteile Mariaroth und Naßheck, die geographisch bereits zum Hunsrück gehören, und einige kleinere Siedlungen und Höfe.

Klima
Wie auch andere Gemeinden der Untermosel liegt Dieblich klimatisch begünstigt in einer der wärmsten Regionen Deutschlands.

Marburg-Duitsland (67)

2009-12-09T20:00:00.005+01:00

Marburg

Die Universitätsstadt Marburg ist die Kreisstadt des Landkreises Marburg-Biedenkopf in Hessen. Sie liegt am Ufer des Flusses Lahn.
Seit dem 12. Jahrhundert hat Marburg Stadtrechte. Heute erfüllt es die Funktion eines Oberzentrums in der Region Mittelhessen. Als größere Mittelstadt hat sie wie noch sechs andere Mittelstädte in Hessen einen Sonderstatus im Vergleich zu den anderen kreisangehörigen Gemeinden. Das heißt, sie übernimmt Aufgaben des Landkreises, so dass sie in vielen Dingen einer kreisfreien Stadt gleicht. Marburg besitzt mit der Philipps-Universität die älteste noch existierende protestantisch gegründete Universität der Welt, welche auch heute noch durch ihre Bauwerke und die Studenten das Stadtbild prägt. Das Stadtgebiet erstreckt sich beidseits der Lahn westlich ins Gladenbacher Bergland hinein und östlich über die Lahnberge hinweg bis an den Rand des Amöneburger Beckens.
Den Namen Marburg verdankt die Stadt dem Umstand, dass hier früher die Grenze („mar(c)“) zwischen den Territorien der Landgrafen von Thüringen und der Erzbischöfe von Mainz verlief. Die herausragenden Sehenswürdigkeiten in Marburg sind die Elisabethkirche, die Alte Universität, das Landgrafenschloss sowie die unterhalb von diesem gelegene Altstadt, die in Marburg „Oberstadt“ genannt wird.

Geografische Lage
Marburg liegt in Mittelhessen, etwa in der Mitte zwischen Frankfurt am Main und Kassel, von beiden Städten jeweils rund 77 Kilometer Luftlinie entfernt. Die benachbarte Universitätsstadt Gießen liegt etwa 27 Kilometer südlich von Marburg.
Landschaftlich liegt Marburg im Marburger Bergland, einem Südwestausläufer des Burgwaldes, der durch das Tal der Lahn in Nord-Süd-Richtung durchbrochen wird. Nach Westen grenzt es mit der Elnhausen-Michelbacher Senke und den sich anschließenden Damshäuser Kuppen unmittelbar an Teile des Gladenbacher Berglandes und damit ans Rheinische Schiefergebirge, nach Osten schließt sich das Amöneburger Becken an, die jeweils Anteil an der Stadtgemarkung haben.[2]Der höchste Berg innerhalb des zu Marburg gehörenden Stadtgebiets ist mit 412 m ü. NN der Störner, der sich westlich der eigentlichen Stadt, nordwestlich des kleinen Stadtteils Dilschhausen befindet. Die niedrigste Stelle befindet sich im Süden der Stadt an der Lahn (173 m ü. NN).
Die größte Ausdehnung des Hauptsiedlungsgebietes beträgt in Nord-Süd-Richtung etwa neun Kilometer (Norden Wehrdas bis Süden Cappels), in Ost-West-Richtung maximal 4 (Westen Marbachs bis östlicher Ortenberg) bis 4,5 km (westlicher Stadtwald bis östlicher Richtsberg), zumeist aber – an die Enge des Tals der Lahn angepasst– deutlich weniger. Westlich der Marburger Lahntalsenke ziehen sich Teile der Altstadt und anderer Ortsteile den Marburger Rücken hoch, östlich schließen sich die Lahnberge an, in deren Gipfellagen sich das Universitätsklinikum und diverse Institute befinden.
Der historische Altstadtkern liegt westlich vom heutigen Stadtzentrum, unterhalb des Landgrafenschlosses (Marburger Schloss), aber auch das ehemalige Gerberdorf Weidenhausen auf der anderen Lahnseite hat Altstadtcharakter. Marburg hat sich im Laufe der letzten zwei Jahrhunderte vom Altstadtkern des Schlosses in das Lahntal ausgedehnt. Südlich des Schlosses befindet sich das Jugendstilviertel Südviertel westlich davon das 1931 eingemeindete Ockershausen. Im unmittelbaren Osten der Kernstadt liegt der durch die Bahnlinie von der Innenstadt getrennte Ortenberg, im äußersten Südosten der alten Stadtgemarkung liegt in höheren Lagen die erst in den 1960er Jahren erschlossene Hochhaussiedlung Richtsberg.
Während der Gebietsreform 1974 sind die Großstadtteile Marbach (nördlicher Westen), Wehrda (Norden) und Cappel (Süden) eingemeindet worden, in die das bebaute Stadtgebiet fließend übergeht. Speziell Marbach kann heute, ähnlich wie Ockershausen, als Teil der Kernstadt angesehen werden, wenngleich der Ortsteil aus historischen Gründen nicht als Innenstadtbezirk verwaltet wird. Nachbargemeinden Marburgs sind im Uhrzeigersinn, beginnend im Norden, folgende Städte und Gemeinden: Lahntal, Cölbe, Kirchhain, Ebsdorfergrund, Weimar (Lahn), Gladenbach und Dautphetal.

Mannheim-Ludwigshafen-Duitsland (66)

2009-12-09T19:56:00.003+01:00

Mannheim - Ludwigshafen (1961)

Rheinbrücke

Die Universitätsstadt Mannheim ist mit etwa 310.000 Einwohnern die zweitgrößte Stadt Baden-Württembergs. Die ehemalige Residenzstadt (1720–1778) der historischen Kurpfalz bildet das wirtschaftliche und kulturelle Zentrum der europäischen Metropolregion Rhein-Neckar. Von seiner rheinland-pfälzischen Schwesterstadt Ludwigshafen (164.000 Einwohner) ist Mannheim nur durch den Rhein getrennt.
Erstmals urkundlich erwähnt im Lorscher Codex 766, erhielt Mannheim 1607 die Stadtprivilegien, nachdem Kurfürst Friedrich IV. von der Pfalz den Grundstein zum Bau der Festung Friedrichsburg gelegt hatte. Die damalige Planung eines gitterförmigen Straßennetzes für die mit der Festung verbundene Bürgerstadt Mannheim ist bis heute erhalten geblieben, auf sie ist die Bezeichnung Quadratestadt zurückzuführen.
Seit 1896 Großstadt, ist Mannheim heute bedeutende Handelsstadt und wichtiger Verkehrsknotenpunkt zwischen Frankfurt am Main und Stuttgart, unter anderem mit dem zweitgrößten Rangierbahnhof Deutschlands, dem City-Airport und einem der bedeutendsten Binnenhäfen Europas.
Einige wichtige Erfindungen stammen aus Mannheim: Hier baute Karl Drais 1817 das erste Zweirad, 1886 rollte das erste Automobil von Carl Benz über die Straßen, und 1921 folgte der Lanz Bulldog. Der Mannheimer Julius Hatry konstruierte 1929 das erste Raketenflugzeug der Welt.
Mannheim ist Startort der Burgenstraße sowie Start- und Zielort der Bertha Benz Memorial Route.
Eine thematische Sammlung der Artikel rund um die Stadt findet sich im Portal Mannheim.

Geographie
Mannheim liegt im nördlichen Oberrheingebiet am Mündungsdreieck von Rhein und Neckar. Die Stadtteile verteilen sich auf der rechten Rheinseite zu beiden Seiten des Neckars.
Die Stadt liegt in der Europäischen Metropolregion Rhein-Neckar-Dreieck, einem 2,35 Millionen Einwohner zählenden Verdichtungsgebiet, das neben Teilen Südhessens und der rheinland-pfälzischen Vorderpfalz in Baden-Württemberg die beiden Stadtkreise Mannheim und Heidelberg sowie die westlichen und südlichen Gemeinden des Rhein-Neckar-Kreises umfasst.
Innerhalb der Region Rhein-Neckar bildet Mannheim neben Heidelberg ein Oberzentrum, von denen für ganz Baden-Württemberg nach dem Landesentwicklungsplan 2002 insgesamt 14 ausgewiesen sind. Das Oberzentrum Mannheim übernimmt für die Gemeinden Edingen-Neckarhausen, Heddesheim, Ilvesheim und Ladenburg die Funktion eines Mittelbereichs. Ferner gibt es Verflechtungen mit Gemeinden in Hessen und Rheinland-Pfalz und den dortigen Mittelbereichen.
Nächstgrößere Städte sind Frankfurt am Main, etwa 70 km nördlich, und Stuttgart, etwa 135 km südöstlich.

Stadtgliederung

Das Stadtgebiet von Mannheim ist in sechs innere und elf äußere Stadtbezirke gegliedert:
Innenstadt/Jungbusch, Lindenhof, Neckarstadt-Ost/Wohlgelegen, Neckarstadt-West, Neuostheim/Neuhermsheim, Mannheim-Schwetzingerstadt/Oststadt sowie Feudenheim, Friedrichsfeld, Käfertal, Neckarau, Rheinau, Sandhofen, Seckenheim, Schönau, Vogelstang, Waldhof und Wallstadt.
In jedem der 17 Stadtbezirke gibt es einen Bezirksbeirat, der aus 12 im Stadtbezirk wohnenden Bürgern besteht. Die Bezirksbeiräte sind zu wichtigen, den Stadtbezirk betreffenden Angelegenheiten zu hören. Die endgültige Entscheidung über eine Maßnahme trifft dann jedoch der Rat der Stadt Mannheim. Die 17 Stadtbezirke sind in Stadtteile beziehungsweise statistische Bezirke untergliedert. → Liste der Stadtbezirke und Stadtteile von Mannheim

Innenstadt: Die „Quadrate“

Die hufeisenförmige Innenstadt Mannheims zwischen Rhein und Neckar ist gitterförmig angelegt, die „Mannheimer Quadrate“. Die Bismarckstraße verläuft vor der Front des Schlosses und verbindet die Enden der Ringstraßenabschnitte miteinander. Dazwischen liegen rechtwinklig angelegte Straßenzüge. Die Planung dieses Netzes geht auf Kurfürst Friedrich IV. von der Pfalz um 1600 zurück, sie ist bis heute erhalten geblieben.
Die Innenstadt wird von zwei Hauptachsen durchzogen. Die auch als „Breite Straße“ bekannte Kurpfalzstraße verläuft vom Schloss bis zum Neckartor. Sie trifft am Paradeplatz auf die Haupteinkaufsstraße, die „Planken“. Die Parallelstraßen der beiden Hauptachsen tragen in aller Regel keinen Namen, statt dessen werden die dazwischenliegenden Quadrate aus einer Kombination von Buchstabe und Zahl benannt.
Architekturhistorisch wird die mittels der Straßenanordnung erzeugte städtebauliche Dominanz der Residenz als Abbild der absolutistischen Regierungsform interpretiert. Die Mannheimer Quadrate und besonders die sogenannte Breite Straße betonen das „neue“ Schloss.
Die Prinzipien einer Idealstadt wurden in verschiedenen Residenzstädten des absolutistischen Barock wie Erlangen, Glückstadt oder Karlsruhe umgesetzt. Aber auch neuere Zeiten versuchen Ideale und Architektur in Verbindung zu setzen (Planstadt, Planhauptstadt).

Mainau-Duitsland (65)

2009-12-09T19:54:00.001+01:00

Insel Mainau (Bodensee)

Mainau is een eiland in het Bodenmeer, het meer ligt op de grens van Duitsland en Zwitserland.
Over een dam en een brug bereikt men van de Duitse zijde het eiland. Aan de andere kant is er een haven waar de rondvaartboten op het Bodenmeer aanleggen.
Het eiland Mainau was vanaf 16 v.Chr. een Romeinse vlootbasis, die van hier uit de Bodensee controleerden, nadat ze de Raetiërs, die het eiland en de oevers van de Bodensee bewoonden, hadden verslagen in een mini-zeeslag. Het eiland was in de 8e eeuw in het bezit van het klooster der Benedictijnen van Reichenau en kwam in 1272 als stichting aan de Commandeur der Duitse Ridderorde, de Duitse Orde. Met de inbeslagname van kerkgoederen in de periode van Napoleon werd het eiland in 1806 aan het Groothertogdom Baden toegevoegd. Tenslotte werd het een soort tweede huis van telkens wisselende adellijke families, totdat de Esterhazy's het in 1853 voor veel geld aan groothertog Friederich I von Baden verkochten. Groothertog Frederik I van Baden kocht in 1853 het eiland en gebruikte het van 1857 tot aan zijn dood (in 1907) als zomerverblijf. Hij liet een park (arboretum) aanleggen met vele soorten tropische bomen, die hij merendeels zelf van zijn reizen meebracht. Friederich I von Baden maakte van Mainau een uniek park, als een groene draperie rond het slot. Sinds 1932 is het eiland in bezit van graaf Lennart Bernadotte von Wisborg (geboren 8 mei 1909 in Stockholm), overleden in 2004) en sinds 1974 in een stichting met zijn naam waarvan zijn echtgenote, Gravin Sonja, zaakvoerster is. De graaf is verwant aan het Zweedse koningshuis.
Het 45 hectare grote eiland heeft hij in een bloemeneiland omgetoverd. Met de ontvangsten der bezoekers (meer dan 1.500.000 per jaar) financiert de stichting de tuinaanleg, de beplantingen en het onderhoud van de historische gebouwen, waaronder een mooi kasteel, het Barokslot uit 1746 (door de graaf en zijn gezin bewoond) dat gedeeltelijk te bezichtigen is, een zeer prachtige barokke kerk (gebouwd in 1732 door architect Johann Casper Bagnato), vele serres en een vlindertuin. Deze vlindertuin is aangesloten bij de International Association of Butterfly Exhibitors and Suppliers (IABES).
Aan de haven ligt ook nog een restaurant voor de bezoekers. De stichting steunt ook kunst, wetenschappen en natuur- en landschapsbescherming.
Voor de bloemen- en tuinliefhebbers is het eiland een bezoek meer dan waard. Van april tot oktober krijgt men er in ieder seizoen duizenden bloemen voorgeschoteld. In de lente narcissen, tulpen, hyacinten; daarna volgen in mei de azalea en rhododendron en vanaf juni allerhande zomerbloemen waaronder vele rozen om dan in de herfst over te gaan naar de dahlia's (200 soorten).
Ook is er een aanzienlijke verzameling van orchideeën te bewonderen (5000 soorten). Dat hier ook palm-, sinaasappel-, mandarijn- en citroenbomen groeien is het bewijs van het milde klimaat aan het Bodenmeer.

Pertisau-Oostenrijk (16)

2009-12-09T19:50:00.005+01:00

Pertisau am Achensee, Tirol

Bärenbadalm, 1454 m

Met slechts 460 inwoners is Pertisau het kleinste dorp aan het Achenmeer. Pertisau ligt in de Oostenrijkse deelstaat Tirol en maakt deel uit van gemeente Eben am Achensee in het district Schwaz.
In de zomer zijn er watersportmogelijkheden aan het Achenmeer. Ook is er een golfbaan. Er is een gondelbaan naar de berg de Zwölferkopf.
In de winter is Pertisau een wintersportplaats vooral voor langlaufen.

St. Goarshausen am Rhein-Duitsland (64)

2009-12-09T19:47:00.003+01:00

St. Goarshausen am Rhein (1931)

Loreleyfelsen

St. Goarshausen ligt centraal in de onmiddellijke nabijheid van de met sagen omweven Loreley (Lorelei). De stad is met haar zusterstad St. Goar verbonden via het „Loreley veer“. Hier bieden zich dus veelvuldige mogelijkheden voor een actief en ontspannend verblijf in het werelderfgoed Bovenvallei van de Middenrijn.
Bijzonder idyllisch is de oude stad met de twee historische stadstorens en de resten van de oude vestingmuur.
In de directe nabijheid van het stadje kijken de burchten Katz en Maus trots uit op de Rijn.
St. Goarshausen is een ideaal uitgangspunt voor de koningsetappe van de Rheinsteig, maar ook voor wandelingen langs het Rijnburchtenwandelpad.
Loreley Freilichtbühne: het openluchttheater Loreley, dat het ganse jaar door manifestaties biedt in een heerlijke atmosfeer, is te voet bereikbaar, evenals trouwens het Loreley Besucherzentrum (Bezoekerscentrum Loreley), dat de vallei van de Middenrijn vertegenwoordigt.
Het spectaculaire vuurwerk Rhein in Flammen tijdens de "wijnweek" in de oude stad van St. Goarshausen is het hoogtepunt van het jaar.
De boottocht met de nostalgische raderstoomboot Goethe van St. Goarshausen naar Rüdesheim of Koblenz is een heel bijzondere belevenis.

Historische feiten
De eerste sporen van bewoning stammen uit de 6e eeuw, toen de heilige Goar zich vestigde op de tegenoverliggende Rijnoever. In 1284 kwam St. Goarshausen als leengoed van Trier in het bezit van de graaf van Katzenelnbogen.
Reeds in 1324 verleende koning Ludwig van Beieren St. Goarshausen stadsrechten. In die tijd werd de stad versterkt met een muur en twee torens, die bewaard zijn gebleven. Pas in 1393 bouwde graaf Wilhelm II von Katzenelnbogen de boven de stad St. Goarshausen tronende burcht Katz. Zij diende voor de verdediging en was een militair steunpunt als versterking van de tegenoverliggende burcht Rheinfels. De twee burchten vormden samen een bolwerk met een afsluitboom voor het heffen van tol. De tol voor de doorvaart en het vangen van zalm bezorgde de graven een onmetelijke rijkdom.

Niederbreisig-Duitsland (63)

2009-12-09T19:44:00.006+01:00

Bad Niederbreisig am Rhein,

Blick von der Burg Rheineck - Sesselbahn ins Rheintal

Bad Breisig ist eine Kurstadt im Landkreis Ahrweiler in Rheinland-Pfalz. Sie ist Verwaltungssitz der gleichnamigen Verbandsgemeinde, der die Stadt auch angehört.
Die Stadt gliedert sich in die Stadtteile Oberbreisig, Niederbreisig und Rheineck und ist gemäß Landesplanung ein Grundzentrum.

Geschichte
Bad Breisig liegt nördlich der Mündung des Vinxtbaches in den Rhein, der ein Grenzbach zwischen zwei römischen Provinzen war. Reiche Funde aus zwei Gräberfeldern weisen auf die Bedeutung des Siedlungsplatzes Oberbreisig zur Zeit der Landnahme der Franken hin.

Zuerst eine Siedlung bei einem Kloster, erhielt Breisig im 14. Jahrhundert Marktrecht. Der Ort war der Mittelpunkt des dem Reichsstift Essen gehörigen sog. Breisiger Ländchens, in dem der Herzog von Jülich die Vogtrechte ausübte. Die Geschichte Breisigs war schon seit der Gründung eng mit der weiter im Süden gelegenen Stadt Andernach verbunden.
Im Herbst 1568 wird Breisig in die Kriegswirren des Unabhängigkeitskrieges der Niederlande gegen die spanische Fremdherrschaft hineingezogen. Breisig diente als Rückzugsort für die Truppen des Prinzen von Oranien.
In Bad Breisig lebte bis zu seiner Verhaftung infolge einer Denunziation der katholische Widerstandskämpfer gegen den Nationalsozialismus Karl Schapper (1879–1941).
Bad Breisig wurde am 7. Juni 1969 aus den bis dahin selbständigen Gemeinden Bad Niederbreisig (3.718 Einwohner), Oberbreisig (1.616) und Rheineck (251) neu gebildet. Am 2. Mai 1970 erhielt Bad Breisig die Stadtrechte.
1971 war der Bau eines Kernkraftwerks mit 1.300 MW geplant. 1980 wurden die Planungen eingestellt und stattdessen das Kernkraftwerk Mülheim-Kärlich errichtet.
Statistik zur Einwohnerentwicklung
Die Entwicklung der Einwohnerzahl, bezogen auf das heutige Stadtgebiet; die Werte von 1871 bis 1987 beruhen auf Volkszählungen:
1815 – 1.341
1835 – 1.891
1871 – 1.953
1905 – 2.244
1939 – 2.735
1950 – 3.546
1961 – 4.396
1970 – 5.383
1987 – 6.908
2005 – 9.010

Vorderthiersee-Oostenrijk (15)

2009-12-09T19:41:00.002+01:00

Vorderthiersee bei Kufstein, Tirol

De Thiersee is een meer in de Oostenrijkse deelstaat Tirol. Het meer is gelegen bij Vorderthiersee, een plaats in de gemeente Thiersee in het Thierseetal. Daar ligt het tussen de bergen in een dalbekken, op 616 meter hoogte en wordt het ontwaterd door de Thierseeer Ache. Dit riviertje mondt uiteindelijk uit in de Inn.
De Thiersee heeft een oppervlakte van 26 hectare. Het water in het meer heeft een goede kwaliteit die het meer als zwemwater geschikt maakt. In de zomer warmt het water regelmatig op tot een temperatuur van rond de 24°C.

Charleroi-België (10)

2009-12-09T19:39:00.003+01:00

Charleroi, Basilique St. Christophe

Charleroi is een grote industriestad in de Belgische provincie Henegouwen. De stad is ontstaan uit een fusie van de kleine kernstad Charleroi met veertien voorsteden waarmee ze vergroeid is. Charleroi telt ruim 201.000 inwoners op een oppervlakte van 102 km², en is daarmee naar inwonertal de derde grootste gemeente in België en de grootste in Wallonië. In het hele stedelijke gebied van Charleroi, inclusief omliggende gemeenten, wonen bijna 500.000 mensen. Charleroi ligt aan de rivier de Samber.

Charleroi heette oorspronkelijk Charnoy. De Spanjaarden maakten van dit dorpje een belangrijke vesting en hernoemden het in 1666 tot Charleroi, naar koning Karel II. Dit komt tot uitdrukking in de Latijnse term Caroloregium en het Franse bijvoeglijk naamwoord dat bij de stad hoort, carolorégien. Dit is ook de naam die aan de inwoners van de stad wordt gegeven, soms afgekort tot Carolo's. De zogezegde Nederlandse benaming "Karelskoning" is een neologisme, uitgevonden en geïntroduceerd door een Belgisch radioprogramma. In de praktijk wordt deze naam niet gebruikt.

Geschiedenis:
Charleroi was in de late 17e eeuw en eerste helft van de 18e eeuw een van de vestingsteden die deel uitmaakten van de Nederlandse vestingsbarrière in de Zuidelijke Nederlanden.

Economie:
Charleroi, eens een belangrijk industrieel centrum (koolmijnen en staalindustrie), is nu vooral een stad van vergane glorie, met de bijhorende sociale problemen (torenhoge werkloosheid- en criminaliteitscijfers). Overal zijn er resten (terrils, gebouwen) zichtbaar waardoor Charleroi en de regio nog steeds bekend staat als Le Pays Noir, en geassocieerd wordt met mijnen. In de deelgemeente Marcinelle vond in 1956 de grootste mijnramp uit de Belgische geschiedenis plaats in de mijn Le Bois du Cazier. 262 mijnwerkers kwamen om, voornamelijk Italianen (na W.O.II massaal als "gastarbeiders" ingehuurd) en Vlamingen. Sinds kort zijn de oude mijngebouwen ingericht als museum en herdenkingssite. De mijnbouw is ondertussen voltooid verleden tijd, de staalindustrie nog slechts een schim van vroeger, ACEC (elektromechaniek), begin jaren 60 qua omzet nog zo groot als Philips, bestaat niet langer. Chemie (Solvay) en glas (Glaverbel), blijven nog overeind.
Met forse subsidies, (o.a. 750 miljoen euro van de Europese Unie voor de provincie Henegouwen), probeert het Waals Gewest het tij te keren, door nieuwe bedrijven aan te trekken. Zo kent de luchthaven van Charleroi, (deelgemeente Gosselies), die jarenlang een sluimerend bestaan leidde, sinds 2001 toen de goedkope luchtvaartmaatschappij Ryanair er neerstreek, als "Brussels-South Charleroi Airport", een forse toename van het aantal reizigers (meer dan 2 miljoen in 2004). De subsidies die Ryanair ontving van de Waalse Gewestregering, werden door de Europese Unie ondertussen echter beschouwd als concurrentieverstorend, en Ryanair moest de miljoenen euro's terugstorten aan de Waalse overheid. De economische reconversie van de regio is op dit ogenblik echter zeker nog geen feit.
Bijzonder is dat Charleroi geen echte universiteit bezit. Dit leidt ertoe dat veel leerlingen na het middelbaar onderwijs de stad verlaten om elders een studie te volgen. De stad heeft wel de Centre Universitaire de Charleroi (een instelling voor volwassenenonderwijs) en de paramedische afdelingen Institut Pédagogique et Social de Marcinelle (IPSMa) en Institut Provincial de Kinésithérapie de Nursing et d'Ergothérapie (IPKNE) van de hogeschool Haute Ecole Provinciale de Charleroi Universtité du Travail (HEPCUT), en de IESCA van de Haute Ecole Catholique Charleroi-Europe.

Vianden-Luxemburg (08)

2009-12-09T19:37:00.004+01:00

Vianden (Mont St. Nicolas)

Vianden (Luxemburgs: is een plaats in het gelijknamige kanton Vianden in het noordoosten van Luxemburg. De plaats Vianden ligt onmiddellijk aan de grens met Duitsland, en wel met de deelstaat Rijnland-Palts, aan beide zijden van de rivier de Our. Vianden is een van de belangrijkste toeristische trekpleisters van Luxemburg.

Geschiedenis
Reeds in de Romeinse tijd was Vianden een castellum. Later werd Vianden de zetel van de graven van Vianden, die troonden in de burcht hoog boven het stadje. Vianden kreeg in de 11e eeuw stadsrechten naar het model van Trier.
In 1417 kwam het Graafschap Vianden door vererving in handen van Engelbrecht I van Nassau, die daarmee Graaf van Vianden werd. Deze titel ging in 1890 over op de Walramse Linie van het Huis Nassau.
In 1815 kwam een groot deel van het Graafschap Vianden bij Pruisen. Het overblijvende deel werd opgedeeld in een aantal kantons. Dat is de reden waarom het kanton Vianden tegenwoordig het kleinste kanton van Luxemburg is.

Bezienswaardigheden
Een belangrijke bezienswaardigheid van Vianden is het kasteel van Vianden. De kasteelruïne wordt gerestaureerd en is te bezichtigen. Hoogtepunten van bouwkunst zijn het Trinitariërsklooster en de bijbehorende kloosterkerk uit het midden van de 11e eeuw. Inmiddels is dit kasteel nagenoeg geheel gerestaureerd en ook van binnen nagenoeg compleet ingericht.
Een survivalpark is in 2006 geopend.
Bij Vianden bevindt zich een belangrijke waterkrachtcentrale.

Nordeifel-Duitsland (62)

2009-12-09T19:35:00.003+01:00

Nordeifel, mit der Eifeler Seenplatte

Talrijke kratermeren (met water gevulde vulkaantrechters), zoals bijvoorbeeld Laacher See, fungeren tegenwoordig als zeer geliefde watersportparadijzen. Tot één van de schoonheden van deze regio wordt ook de Eifeler Seenplatte (merenplateau) gerekend met het grootste stuwdammensysteem van Europa. Het landschap wordt gekenmerkt door glooiende heuvels en diepe dalen, waarin bos- en weidelandschappen overheersen. Her en der zijn echter ook ongerepte watergebieden behouden gebleven, die amfibieën leefruimte bieden. In beschermde gebieden groeien zeldzame planten en leven nog bijna uitgestorven dierensoorten.

Brunnen-Zwitserland (07)

2009-12-09T19:32:00.005+01:00

Brunnen, am Vierwaldstättersee, gegen Urirotstock

Brunnen ligt aan het Vierwoudstrekenmeer met uitzicht op de oostelijke vertakking, de Urnersee, en ook op de Bürgenstock en het Gotthardmassief. Dankzij de centrale ligging in het aan afwisselingen rijke berg- en merenlandschap is Brunnen ideaal vertrekpunt voor uitstapjes in Centraal Zwitserland.
Het vakantieoord Brunnen ligt direct aan het mooie Vierwoudstrekenmeer, verscholen tussen Urmiberg en Fronalpstock, tegenover Rütli en Schillerstein, midden in de geboortestreek van Willhelm Tell. Het vakantieoord is goed per trein, bus, auto en boot te bereiken en ook met de kleine kabelbaan de Urmiberg op, de oostelijke uitloper van de Rigi. Al heel vroeg wisten prominente personen Brunnen te waarderen: koning Ludwig II, een groot bewonderaar van Schillers Willhelm Tell, reisde in 1865 naar Brunnen. Hij liet zich regelmatig om middernacht de Urnersee op roeien om voor een sprookjesachtig bergdecor naar de muziek van de alpenhoorn te luisteren, die hij voor zichzelf liet spelen. Maar ook Schiller zelf, Goethe, Spitteler en andere schrijvers en schilders waren dol op Brunnen.

Zomer
De fjordachtige Urnerseepunt belooft puur zeil- en zwemplezier, het landschap een onvergetelijke mountainbikebelevenis. Rigi en Bürgenstock, het Muotathal met het Höllloch (grotten), Treib-Seelisberg, Fronalpstock of het dierenpark Goldau, de steden Schwyz, Zug, Luzern en Altdorf zijn aanraders voor uitstapjes. Wandelliefhebbers moeten een paar etappes op de om de Urnersee lopende «Weg der Schweiz» plannen: het gemeenschappelijke werk van de Zwitserse kantons begint op de Rütli, de geboorteplaats van het eedgenootschap, en eindigt in Brunnen. Bij de etappeplaatsen heeft men telkens de mogelijkheid tot een terugreis met een lijnboot. Voor sterke mountainbikers loopt er een 40 km lange route rond de Mythen. Op het zonneterras van Morschach boven Brunnen wacht een uitgebreid overnachtings-, wellness- en sportaanbod. Puur plezier beloven whirlpool, wildwaterbeek, kinderbassin, een 100 meter lange glijbaan en een grote sportzone. Tot de wellness-oase tellen de Romeins-Ierse thermen met saunalandschap, zoutwater- en vitaliteitsbaden, de massageafdeling en het fitness- en beautycenter.

Winter
Vanuit Brunnen bereikt men in zo'n 30 minuten de wintersportgebieden Stoos-Fronalpstock, de skiregio Mythen, Sattel-Hochstuckli en Rigi en heeft men de keuze uit 40 transportinstallaties en 80 km pistes. Afwisseling garanderen de winterwandelpaden, langlaufloipes, rodelpaden, hondensledetochten etc.

Top Events
Nationaal feest op de Rütli - op de Zwitserse nationale feestdag op 1 augustus vindt er steeds op de Rütliweide een feest plaats.

Highlights
Vierwoudstrekenmeer - met zijn verschillende vertakkingen een van de aan afwisselingen rijkste Zwitserse meren, met een grote vloot stoom- en motorschepen.
Swiss Holiday Park - veelzijdig sport-, bad- en wellness-aanbod in het kleine vakantieoord Morschach boven Brunnen.
Rütli - met symboliek beladen plaats van het Zwitserse eedgenootschap. Op deze weide boven de Urnersee bekrachtigden Uri, Schwyz en Unterwalden hun bondgenootschap van 1291 en kwamen op tegen elke vorm van vreemde overheersing.
Tellskapelle - volgens Schiller moet hier Willhelm Tells sprong uit Gesslers boot hebben plaatsgevonden. In de buurt van het grootste klokkenspel van Zwitserland: 38 klokken spelen 20 melodieën.
Schwyz - rijksarchief en bezienswaardige oude binnenstad.

Plansee-Oostenrijk (14)

2009-12-09T19:26:00.006+01:00

Plansee, Tirol

Der Plansee liegt nahe den Gemeinden Breitenwang und Heiterwang im Bezirk Reutte, Tirol, Österreich innerhalb der Ammergauer Alpen.
Der See, der sich rund 7 km Luftlinie südwestlich des Ammersattels befindet, ist durch einen 1908 erbauten, etwa 300 m langen Kanal mit dem ursprünglich etwa 68 cm [1] höher gelegenen Heiterwanger See verbunden, von dem er, neben den weiteren Zuflüssen Spießbach und Torsäulenbach, sein Wasser bezieht. Im Nordwesten hat der Plansee einen Abfluss durch den sogenannten Kleinen Plansee und über den Archbach zum Lech. Er besitzt zwei Becken mit 78 und 72 m Tiefe auf einer Fläche von insgesamt 2,87 km² und ist damit der größte See im Bezirk (Außerfern).
Der See wird zusammen mit dem Heiterwanger See von den Elektrizitätswerken Reutte als Speicher genutzt, im Winterhalbjahr wird der Wasserspiegel abgesenkt. Ähnlich wie beim Heiterwanger See belegen auch beim Plansee die geringen Biomassen von Schwebealgen und die hohen Sichttiefen (bis zu 15 m) Nährstoffarmut und damit einen ausgezeichneten Gewässerzustand.
Am Plansee bzw. am Heiterwanger See verkehrt eine der höchstgelegenen kommerziellen Schiffahrtslinien in Österreich, die von Ende Mai bis in den Herbst Rundfahrten anbietet.
In der gleichnamigen Ortschaft Plansee (Gemeinde Breitenwang) existiert ein Campingplatz, das Hotel "Forelle", ein Tauchercamp, sowie eine planmäßig angesteuerte Schiffsanlegestelle.
Am Nordufer des Plansees verläuft die über den Ammersattel führende Straße zwischen Reutte und Ettal bzw. Oberammergau.

-------------------------------------------------------------------------------

De Plansee is een meer in de Oostenrijkse deelstaat Tirol. Het meer ligt ten oosten van Reutte, dicht bij de gemeenten Breitenwang en Heiterwang in het district Reutte.
Het meer, gelegen op een hoogte van 976 meter, heeft een oppervlakte van 2,87 km², bij een maximale lengte van zes kilometer en een maximale breedte van een kilometer, en is daarmee het grootste meer in de Außerfern. Op het diepste punt is het meer 78 meter diep. Het ligt hemelsbreed ongeveer zeven kilometer ten zuidwesten van de Ammersattel. Het ontvangt water via twee riviertjes en de waterafvloed van het meer gaat via de Archbach naar de Lech.
De Plansee is via een kanaal verbonden met de Heiterwanger See. Beide meren hebben een belangrijke functie bij de opwekking van elektriciteit. Op de Plansee en de Heiterwanger See bestaat de hoogstgelegen commerciële scheepvaart van Oostenrijk, omdat er van eind mei tot in de herst rondvaarten worden aangeboden.
Langs de noordoever loopt de over de Ammersattel lopende weg tussen Reutte en het Duitse Ettal.

Heidelberg-Duitsland (62)

2009-12-09T19:23:00.004+01:00

Heidelberg (1957)

Blick auf den Neckar.

Alte Brücke, Schloß und Heiliggeistkirche

Heidelberg is een stad in het noordwesten van de Duitse deelstaat Baden-Württemberg. De stad telt 144.634 inwoners en ligt overwegend aan de westelijke oever van de Neckar.
Heidelberg is vooral bekend als universiteitsstad en vanwege het historische centrum van de stad.

Geschiedenis
Het gebied rond Heidelberg is al zeer lang bewoond. In 1196 werd de stad voor het eerst in officiële documenten genoemd. De Ruprecht-Karls-Universität, die in 1386 gesticht werd, is de oudste universiteit op het grondgebied van het tegenwoordige Duitsland. Vanaf de Middeleeuwen tot 1720 was Heidelberg de residentie van de paltsgraaf aan de Rijn, één van de keurvorsten van het Heilige Roomse Rijk.
In 1563 werd de Heidelbergse Catechismus uitgegeven. Anton Praetorius, gereformeerde pastor, publiceerde in 1595 de oudste omschrijving van het Grote Vat van de Wijn in het Heidelbergse kasteel. De stad speelde een belangrijke rol in de eerste fase van de Dertigjarige Oorlog. In 1622 werd de stad veroverd door Johan 't Serclaes van Tilly. Heidelberg werd in 1689 (en opnieuw in 1693) veroverd en verwoest door de Fransen. In 1860 waren Robert Bunsen en Gustav Kirchhoff de grondleggers van de spectraalanalyse. De stad is redelijk ongeschonden de Tweede Wereldoorlog doorgekomen.

Essen-Duitsland (61)

2009-12-09T19:21:00.001+01:00

Essen, am Baldeneysee

Essen is een stadsdistrict (kreisfreie Stadt), gelegen in het Ruhrgebied in de Duitse deelstaat Noord-Rijnland-Westfalen. Op 31 december 2006 telde Essen 579.759 inwoners.

Zoals meer steden in het Ruhrgebied heeft de stad geen historische binnenstad. Deze is in de Tweede Wereldoorlog grotendeels verwoest. Hoewel de stad is ontstaan in 845, begon ze pas in de 19e eeuw te groeien tot een stad van enig belang. De stad kent veel fabrieken en andere industriële gebouwen die deels gesloten zijn.
De bekendste firma die in de stad gevestigd is, is de staalfirma Friedrich Krupp AG, opgericht door de industriële familie Krupp, en in 1999 met Thyssen gefuseerd tot ThyssenKrupp. Villa Hügel, het voormalige woonhuis van deze familie aan de Baldeneysee, is enorm van omvang. Tegenwoordig worden er regelmatig tentoonstellingen gehouden.
De stad kent diverse hoge gebouwen. Het bekendste is de RWE Turm (127 meter), het hoofdkantoor van RWE AG. Daarnaast heeft Essen het hoogste stadhuis van Duitsland (106 meter).
De buitenwijken van Essen bestaan uit talrijke agglomeraties die vroeger aparte dorpen vormden. In het stadsdeel Katernberg ligt de Zeche en Kokerei Zollverein. Dit voormalig industriële complex met onder meer een kolenmijn staat op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO vanwege de unieke Bauhaus-architectuur. Onderdelen van de stad zijn o.a. Heidhausen, Bredeney, Kupferdreh, Dilldorf, Werden en Kettwig.
Essen heeft een rijk cultureel leven. Zo is er het bekende Aalto-Theater, de onlangs volledig gerenoveerde Philharmonie, het Grillo Stadttheater, en ook de gerenommeerde bioscoop de Lichtburg. In het Museum Folkwang worden regelmatig grote overzichtstentoonstellingen gehouden.In 2010 is Essen, samen met Istanbul en Pecs, Culturele Hoofdstad.
Het stadsbeeld wordt bepaald door de na de zware oorlogsverwoestingen verrezen nieuwbouw. Het historisch middelpunt van de stad is de romaanse kathedraal. Verder kent de stad nog een aantal middeleeuwse kerken.

-------------------------------------------------------------------

Der Baldeneysee

Der Baldeneysee ist mit Abstand der größte der sechs Ruhrstauseen. Er liegt im Süden der Stadt Essen zwischen den Stadtteilen Werden, Bredeney, Heisingen, Kupferdreh und Fischlaken. Betreiber der Stauanlage Baldeneysee ist der Ruhrverband.

Nach ersten Planungen im Jahre 1927 durch den ersten Ruhrverbands-Geschäftsführer Karl Imhoff, der weitere Ruhrstauseen plante, und der Stadt Essen entstand zwischen Juli 1931 und März 1933 in Werden ein Ruhr-Stauwehr. Der Baldeneysee war als Absetzbecken für Schwebstoffe errichtet worden, denn durch die Verbreiterung und die daraus verringerte Fließgeschwindigkeit konnte sich die Ruhr auf natürliche Weise durch Sedimentation und Abbau von Verunreinigungen durch Mikroorganismen selbst reinigen. Diese Aufgabe übernimmt der See zwar heute noch, dennoch dienen heute in erster Linie zahlreiche Kläranlagen der Gewinnung von Trinkwasser. Damals versuchte man, die Wasserversorgung trotz steigender Verbräuche und qualitativer Verschlechterung durch Industrie und Bevölkerungsanstieg zu gewährleisten. Die bereits erfolgreich gebauten Seen Harkort- und Hengsteysee bestätigten das Vorhaben.
Der Name Baldeneysee stammt daher, dass erste Planungen das Stauwehr in Höhe des Schlosses Baldeney im Ortsteil Baldeney vorsahen. Da sich dieses Vorhaben wegen zu geringen Gefälles und daher zu geringer Stromerzeugung als unwirtschaftlich herausstellte, entschied man sich, das Stauwehr weiter flussabwärts bei Werden zu errichten. Die ersten Arbeiten am See wurden in der Bevölkerung zunächst als ökologische Katastrophe gesehen, da sie ihr lieb gewonnenes Ruhrtal schwinden sah[1]. Zum Bau des Sees wurden Grundstücke von Krupp benötigt. Als Gustav Krupp von Bohlen und Halbach aber zugesichert bekam, dass man den See von seiner Villa Hügel aus werde sehen können, stimmte er dem Bau zu.
Als die Baustelle im Dezember 1931 nach sieben Monaten Bauzeit bankrott war, bediente man sich ab Frühjahr 1932 bis zu 2.000 Arbeitern im Rahmen des Reichsarbeitsdienstes. So profitierte der Ruhrverband durch die Einnahme von Darlehensgeldern aus der Erwerbslosenfürsorge für den Bau[1]. Die Arbeiter waren oft nur mit primitiven Werkzeugen ausgerüstet und verdienten zwischen 1,- und 1,80 Reichsmark, zusätzlich gab es für sie eine warme Mahlzeit am Tag.
Trotz der Verzögerungen Anfang 1932 wurde Ende Februar 1933 das Stauwehr fertig gestellt, so dass die Ruhr probeweise aufgestaut wurde. Im Mai desselben Jahres stellte man das Wasserkraftwerk im Baldeneyer Stauwehr in Dienst. Aufgrund der Machtübernahme der NSDAP im Januar 1933 gab es keine offizielle Einweihungsfeier. Der Ingenieur Karl Imhoff wurde 1934 von der NSDAP seines Amtes enthoben.
Am 1. Mai 1933 nahm die Weiße Flotte Baldeney, damals Verkehrsgesellschaft Baldeney, den Betrieb auf. Es gab drei Fähren für die Überquerung des Sees sowie drei Schiffe für Rundfahrten. Im ersten Jahr wurden eine halbe Million Fahrgäste gezählt. Eine neue Schleuse wurde im Stauwehr für Ausflugsschiffe und Freizeitkapitäne errichtet. Die alte Schleuse Neukirchen, die der Ruhrschifffahrt hauptsächlich zum Kohlentransport diente, fiel durch die Aufstauung des Baldeneysees trocken.
Ehemaliges Freibad Baldeney
Am Nordufer eröffnete 1937 das Freibad Baldeney. Es diente bis 1984 als Freibad mit einem Schwimmerbecken, zwei Nichtschwimmerbecken und einem abgegrenzten, im Baldeneysee befindlichen Sprungbecken mit Sprungturm. Für Kinder gab es eine Wasserrutsche. Als nach dem Zweiten Weltkrieg Essen von Engländern besetzt wurde, teilten diese zunächst das Bad in eine deutsche und eine englische Seite, was am 30. November 1949 wieder aufgehoben wurde. Am 26. Juli 1952 wurde das Bad wegen allgemein starker Ausbreitung der Kinderlähmung geschlossen. Man baute eine neue Chloranlage und 1954 eine Entwässerungsanlage ein. 1959 verzeichnete das Freibad Baldeney mit 327.800 Badegästen seinen höchsten Zulauf. Weil die Sanierungskosten für das inzwischen marode Bad zu hoch waren, wurden 1984 alle Schwimmbecken geleert und das Freibad geschlossen. Ein weiterer Grund für die Schließung war, dass die Schwimmbecken zuvor mit Grundwasser gespeist wurden. Durch den kontinuierlich fallenden Grundwasserspiegel wurde dieses zunehmend schwierig und schließlich nahezu unmöglich. Ein Jahr später wurde das vormalige Bad als trocken gelegtes Licht- und Luftbad wiedereröffnet. In diesem Jahr wurde das Sonnen oben ohne erlaubt. 1997 wurde der Sprungturm abgerissen; aus den sandgefüllten Schwimmbecken wurden Volleyballfelder. 2005 übernahm die Seaside Beach Club GmbH das Areal mit neuem Konzept.

Technik
Das Stauwehr des Sees von Essen-Werden her
Die Stauhöhe der 42,45 Meter langen und 6 Meter breiten Schleuse beträgt 8,70 Meter. Diese ergeben sich aus etwa 5 Meter hoch aufgestautem See und rund 3,5 Metern Absenkung des Unterwassers durch Abbau zweier alter Wehre bei der trocken gelegten Schleuse Neukirchen. Das Stauwehr hat drei 33,5 Meter breite, durch Hubwalzen verschließbare Öffnungen. Das Laufwasserkraftwerk produziert heute Elektrizität mit Hilfe zweier Kaplanturbinen von bis zu 10 Megawatt bei einem maximalen Wasserdurchfluss von zusammen 150 m³/s. So können jährlich durchschnittlich 28 Millionen kWh Strom erzeugt werden. Als Notreserve zur Versorgung des Wasserwerkes gibt es eine Rückpumpturbine, die 8 m³/s vom Unterwasser in den See zurück befördern kann. Diese Turbine kann im Generatorbetrieb jedoch auch weitere 1.000 Kilowatt Strom erzeugen.
Der Stauraum des Sees, der eine mittlere Tiefe von 3,14 Metern hat, umfasste ursprünglich 8,3 Millionen Kubikmeter, veränderte sich aber durch Sedimentablagerung so, dass er nach 50 Jahren Betriebszeit, trotz Bergabsenkungen, auf 6,5 Millionen Kubikmeter zurückgegangen war. Daraufhin wurde der Baldeneysee zwischen April 1983 und Mai 1984 soweit ausgebaggert, dass heute ein Stauvolumen von etwa 7,6 Millionen Kubikmeter vorhanden ist.
Nach etwa 75 Jahren Betriebszeit werden zurzeit die Schleusentore samt Antrieben und sicherheitstechnischen Komponenten erneuert, ebenso die komplette Elektro- und Automatisierungstechnik.

Der See als Naherholungsgebiet
MS Stadt Essen der Weißen Flotte auf dem Baldeneysee
Der Baldeneysee ist heute ein Wassersportparadies und Naherholungsgebiet. Die Schiffe der Weißen Flotte verkehren in den Sommermonaten nach Fahrplan zwischen dem Stauwehr in Werden und der ehemaligen Eisenbahnbrücke, heute Fußgängerbrücke, die Heisingen mit Kupferdreh verbindet. Ein Haltepunkt befindet sich unterhalb der Villa Hügel, ein anderer schräg gegenüber am Südufer von Haus Scheppen, einem ehemaligen adeligen Lehnsgut aus dem 13. Jahrhundert, an dem sich heute ein Motorradtreff, ein Campingplatz und ein Yachthafen befinden. Am Ufer des Baldeneysees in Heisingen liegt ein großes Vogelschutzgebiet, welches mit einem geschützten Sumpfgebiet als Brutrevier für Haubentaucher, Kormorane, Reiher und andere bedrohte Vögel dient.
Am Süd-Ost-Ufer verläuft die historische Hespertalbahn. Am Nordufer steht der denkmalgeschützte, gut erhaltene Förderturm der Zeche Carl Funke. An den Hängen liegen die Villa Hügel, die Ruine Neue Isenburg und der Aussichtspunkt Korte-Klippe.
Als Seaside Beach Club lädt das ehemalige Freibad am Nordufer mit Sandstrand, Palmen, Wiesen, Beach-Volleyballfeldern, einer Surfschule und Cocktailbar ein. Das Baden im Baldeneysee verbieten die heutigen europäischen Qualitätsnormen für Badegewässer.

Der See als Sportstätte
Rudertraining, hinten: Förderturm der ehemaligen Zeche Carl Funke I
Die durchgehend ausgebauten Fuß- und Radwege rund um den See haben eine Länge von ca. 14 Kilometern. Hier findet seit 1963 der Marathon „Rund um den Baldeneysee“ statt. Alljährlich werden auf dem See Segelregatten mit teilweise überregionaler Bedeutung veranstaltet, darüber hinaus gibt es eine Regattastrecke für den Ruder- und Kanusport mit einer kleinen Zuschauertribüne. Hier werden Wettkämpfe bis hin zu Deutschen Meisterschaften ausgetragen. Der Baldeneysee verfügt über einen Regattaturm, welcher sich am Nordufer befindet und durch seine hohe Bauweise den Verantwortlichen einen guten Blick über den See ermöglicht. Das städtische Regattahaus mit Umkleide-, Wasch-, Aufenthalts- und Trainingsräumen beheimatet das Landesleistungszentrum für Kanurennsport, in dem zahlreiche Olympiasieger und Weltmeister trainieren. Rund um den See liegen einige Angelvereine, da sie hier ein gutes Angelrevier vorfinden.

Köln-Duitsland (60)

2009-12-09T19:18:00.003+01:00

Köln - Dom und zerstörte Innenstadt

De geschiedenis van de stad gaat meer dan 2000 jaar terug. Keulen speelde vanaf de Middeleeuwen een belangrijke rol in kerk en politiek. Vroeger was het onderdeel van keurvorstendom Keur-Keulen.
De stad is beroemd om zijn rijke geschiedenis, het culturele en architecturale erfgoed en een aantal grote en internationale evenementen, zoals het carnaval en de handelsbeurzen. Keulen beschikt tevens over een universiteit, een van de oudste van Europa, en over een luchthaven, die het deelt met Bonn.

Het huidige Keulen is door mensen bewoond sinds de oude steentijd, vooral op het Rheinau-Eiland en in de huidige wijken Lindenthal en Woeringen. Ook Kelten hebben aan de Keulse linker Rijnoever geleefd. Tot enkele decennia voor Christus leefden in het gebied dat tegenwoordig Keulen is de Eburonen. Nadat Julius Caesar hen had verslagen, kregen de Ubiërs toestemming zich hier te vestigen. Zij stichtten in 38 v.Chr. een nederzetting op een eilandje in de Rijn Oppidum Ubiorum. De nederzetting groeide uit tot een flinke stad. Ter ere van keizer Nero's in Keulen geboren moeder Agrippina, de latere echtgenote van keizer Claudius werd de stad omgedoopt tot Colonia Claudia Ara Agrippinensium (CCAA) en werd ommuurd.
Gedurende de Grote Volksverhuizing werd de stad bezet door de Franken die er ook een van hun belangrijkste bestuurscentra vestigden. Door alle invasies en onrust van de 4de tot en met 6e eeuw liep de bevolking wel flink terug, maar Keulen bleef nog steeds een van de grootste steden ten noorden van de Alpen.
Al in de vroege Middeleeuwen begon de stad weer te groeien omdat de ligging op het kruispunt van grote handelswegen en de Rijn belangrijk bleef. Ook de bisschop van Keulen bleef steeds een belangrijke figuur op het politieke toneel van de Middeleeuwen en domineerde ook lange tijd het zuidelijke grensgebied van het huidige Nederland. Vanaf ongeveer 953 behield de bisschop van Keulen slechts het wereldlijk gezag over een smalle strook van 150 km lang aan de linkeroever van de Rijn. Toch was dit voldoende om tot de voornaamste hoogwaardigheidsbekleders van het Heilige Roomse Rijk te horen, met name als keurvorst van het zogenaamde Keur-Keulen.
In de slag bij Woeringen in 1288 vocht het contingent van de Keulse burgers aan de kant van de hertog van Brabant, de vijand van de bisschop. Dankzij de nederlaag van de bisschop kon de stad zich van diens heerschappij bevrijden en in feite een onafhankelijke stadstaat worden middenin de rest van het keurvorstendom, dat onder het gezag van de bisschop bleef. Die bisschop zou voortaan zijn zetel hebben te Bonn. Rond 1367 was Keulen met 120.000 inwoners de grootste stad van het Rijk. In 1475 bevestigde keizer Frederik III officieel de status van Keulen als vrije rijksstad, en dat zou ze ruim drie eeuwen blijven.

Tijdens de reformatie bleven zowel de stad als het omliggende bisdom katholiek. Na de Vrede van Westfalen nam, naast de Beierse, ook de Franse invloed in Keulen toe. Bij de vrede van Lunéville kwam Keulen met de hele linker-Rijnoever bij de Franse Republiek.
Bij het Congres van Wenen na de val van Napoleon werd Keulen Pruisisch, maar het Franse recht bleef gelden. In de Nieuwe Tijd verminderde de invloed van Keulen buiten het Rijnland maar bleef de stad toch verreweg economisch, cultureel en staatsrechtelijk de belangrijkste stad tot aan de Industriële revolutie.
Het centrum van Keulen werd in de Tweede Wereldoorlog zwaar gebombardeerd. Nadat de verwoestingen van de oorlog hersteld waren, groeide de stad weer snel uit tot zijn aloude positie van een van de belangrijkste steden van Duitsland.

Topografie
Keulen ligt in de deelstaat Noord-Rijnland-Westfalen, op ongeveer 85 kilometer van de grens met Nederland. Keulen is met ruim 1 miljoen inwoners weliswaar de grootste stad in haar deelstaat, maar het is niet de hoofdstad, dat is namelijk Düsseldorf. Keulen ligt aan de Rijn, die een belangrijke functie vervult voor de stad en heeft bijgedragen aan de groei. Keulen heeft een belangrijke binnenhaven aan de Rijn.
Keulen strekt zich uit over een oppervlak van 405,15 km², waarvan 230,25 km² links van de Rijn en 174,87 km² rechts van de Rijn. Daarmee is het in oppervlakte de op vier na grootste stad van Duitsland. Het hoogste punt ligt op 118,04 meter in het natuurgebied Königsfrost, het laagste punt ligt in de Worringer Bruch (een oude Rijnarm) en ligt met een hoogte van 37,5 meter boven zee dus duidelijk onder de Keulse Rijnpijl.

Geologie
Keulen ligt grotendeels in de lagere rivierterrassen van de Rijn, die als brede trappen vanuit de rivier oplopen.
De ondergrond is voor het grotendeels in het Tertiair en gedeeltelijk in het Kwartair ontstaan en bestaat uit verschillende lagen riviersediment. Een uitzondering vormt het uiterste oosten van de stad, dat reeds aan de voet van het Rijnlands leisteenplateau ligt.
Door de grote oppervlakte die Keulen bestrijkt zijn er verschillen in de bodemgesteldheid en microklimaten aanwezig. Dankzij de Rijn en lössgebieden in het oosten is de bodem in het gebied over het algemeen erg vruchtbaar. Er liggen heide- en bosgebieden in het westen van het stadsgebied, waar het Bergisches Land begint.

------------------------------------------------------------

Dom van Keulen

De dom van Keulen (Dom St. Peter und Maria) is een gotische kathedraal in het centrum van de Duitse stad Keulen. Het is de hoofdkerk van het aartsbisdom Keulen. Het is de grootste kathedraal in Duitsland en een van de grootste van Europa. De bouw begon op 15 augustus 1248 en duurde 632 jaar. Vanaf de 157,38 meter hoge noordtoren en de 157,31 meter hoge zuidtoren (beide 509 treden), kan men de hele stad overzien. De dom is gebouwd in de vorm van een kruiskerk en is inclusief het schip en de torens 144,58 meter lang en 86,25 meter breed. Het gebouw heeft een bijzondere inventaris, waaronder enkele glas-in-loodramen die dateren uit de 14e en de 16e eeuw. Sinds 1996 staat de dom op de Werelderfgoedlijst.

Bouwgeschiedenis in de middeleeuwen
De huidige dom staat op de plek waar in de laatste jaren van het Romeinse Rijk christenen elkaar ontmoetten in Keulen. Verschillende kerken hebben sindsdien op die plek gestaan, maar de eerste waarvan men ongeveer weet hoe die eruit heeft gezien dateert uit 870. Het had aan beide kanten van het schip een koor, waarbij het oostelijke koor was gewijd aan de Heilige Maagd Maria en het westelijke koor aan de heilige Petrus. In 1164 bracht aartsbisschop Rainald von Dassel relikwieën van de heilige Drie Koningen vanuit Italië naar Keulen. Deze waren een geschenk van keizer Frederik Barbarossa. Hierna was de kerk niet langer alleen de kathedraal van het bisdom Keulen, maar ook meteen een van de belangrijkste pelgrimskerken in Europa.
Omdat men vond dat pelgrims naar een waardige kerk moesten kunnen komen, besloot men in 1225 de dom te vervangen door een nieuw gebouw in de moderne Franse gotische stijl. Men heeft daarop in 1248 het oostkoor laten afbranden. Op 15 augustus startte de bouw van de nieuwe dom onder leiding van bouwmeester Gerhard von Rile. Men begon met het oostelijke deel naar voorbeeld van de kathedraal van Amiens. In 1322 was het gotische koor zover gevorderd dat het kon worden ingewijd.
Vervolgens begon men met de bouw van een dwarsschip en twee westelijke torens. In 1410 reikte de zuidelijke toren van de dom tot aan de tweede geleding, maar toen stagneerde de bouw. Geldgebrek en desinteresse leidden tot een algehele bouwstop in 1528, toen nog steeds niet veel meer dan het koor en de onderste geledingen van de westelijke façade voltooid waren.
Toen in 1794 de revolutionaire troepen Keulen binnenvielen, vluchtten de aartsbisschop en het personeel van de dom. Daarna is het gebouw voor allerlei wereldlijke doelen gebruikt, onder andere als aandelenbeurs.

Voltooiing in de negentiende eeuw
In 1801 werd de dom weer als kerkgebouw ingewijd. In de jaren na de inwijding groeide het enthousiasme voor de voltooiing van dit godshuis. Niet in de laatste plaats omdat in 1814 en 1816 originele bouwplannen werden ontdekt uit de vroege veertiende eeuw. In 1842 zette men de bouw van de kathedraal weer voort. Ongeveer de helft van het geld kwam uit de Pruisische schatkist, de andere helft kwam van de Centrale Dombouw Stichting. Men hield zich precies aan de middeleeuwse plannen voor de dom, maar deze werden uitgevoerd met de voor die tijd moderne bouwtechnieken. In 1846 was het dwarsschip voltooid, ook het houten dakgeraamte was vervangen door een ijzeren dakgeraamte, iets dat bijzonder progressief was voor die tijd. Het koorwerk was een ontwerp van de Duits-Nederlandse Friedrich Wilhelm Mengelberg. In 1880 waren dan uiteindelijk de twee torens voltooid, en daarmee ook de bouw van de kathedraal. Dit was reden voor een groots nationaal feest waar ook de keizer bij aanwezig was. De dom zou tot 1890 (voltooiing van het munster van Ulm) het hoogste kerkgebouw en tot 1883 zelfs het hoogste bouwwerk in de wereld zijn.

Sinds de Tweede Wereldoorlog
Al is de dom in de Tweede Wereldoorlog geraakt door veertien zware luchtbommen, hij heeft de oorlog wel zonder desastreuze schade overleefd, omdat hij door de Amerikaanse vliegeniers werd gebruikt als oriëntatiepunt; bijna 90% van Keulen was platgebombardeerd.
Vele jaren van restauratie volgden en pas in 1956 was de kathedraal grotendeels weer hersteld. Sommige wonden van de oorlog zijn nog niet gerepareerd en gerestaureerd. Alleen al het feit dat de dom een eeuwigdurende bouwput is waar constant aan wordt gewerkt, laat zien dat de kathedraal voor veel mensen een grote waarde heeft. De instandhouding van de dom kost circa 14 miljoen euro per jaar.
Op 5 juli 2004 heeft Unesco de dom van Keulen op de lijst van bedreigde werelderfgoederen geplaatst. Allerhande bouwprojecten in de directe omgeving ervan zouden het gotische bouwwerk aantasten. In 2006 werd de dom weer van de Rode Lijst gehaald. Elk jaar is er dan ook een Unescodag.

Klokken
In de torens hangen 11 klokken die samen goed zijn voor een gewicht van 52.158 kg. De grootse klok is Dicker Pitter (24 000 kg + 700 kg klepel), de Sankt-Petersglocke. Deze klok uit 1923 is de grootse klok ter wereld die met vliegende klepel wordt geluid. Zij vervangt de beroemde Kaiserglock of Gloriosa, goed voor een gewicht van 27 180 kg, die tot 1918 in de zuidelijke domtoren hing. De klokken die in de torens hangen zijn wereldberoemd, en vele mensen komen speciaal luisteren naar het groot gelui, dat over de hele stad te horen is.

Limburg a.d. Lahn-Duitsland (59)

2009-12-09T19:15:00.002+01:00

Limburg a.d. Lahn

Limburg a.d. Lahn is een gemeente in de Duitse deelstaat Hessen, gelegen in het district Limburg-Weilburg. De stad telt 33.504 inwoners.
Limburg a.d. Lahn heeft een oppervlakte van 45,15 km² en ligt in het centrum van Duitsland, iets ten westen van het geografisch middelpunt. Langs Limburg vloeit de Lahn. In Limburg is de zetel van het Bisdom Limburg. De kathedraal, die in 1235 gewijd werd, is een gaaf voorbeeld van laat-romaanse bouw, hoewel ook al enige vroeg-gotische elementen zichtbaar zijn.

Rosenheim-Duitsland (58)

2009-12-09T19:13:00.003+01:00

Rosenheim - Hotel König

Die kreisfreie Stadt Rosenheim liegt im Zentrum des Landkreises Rosenheim (Oberbayern), dessen Kreisstadt sie zudem ist. Der westlich des Inn gelegene Ort im bayerischen Alpenvorland ist mit rund 61.000 Einwohnern die drittgrößte Stadt in Oberbayern und eines von 23 bayerischen Oberzentren. Damit ist Rosenheim das wirtschaftliche Zentrum, sowie verkehrsreichster Ort der Region.

Geographische Lage
Die Stadt ist ein wichtiger Verkehrsknotenpunkt zwischen München (ca. 60 km nordwestlich), Salzburg (ca. 80 km östlich) und Innsbruck (ca. 110 km südwestlich) sowie dem Brennerpass nach Italien (ca. 130 km). Durch Rosenheim führen die Eisenbahnstrecken München–Salzburg und München–Verona/Italien sowie die österreichische Eisenbahn-Transitstrecke Salzburg–Innsbruck. Nahe der Stadt liegt das Autobahndreieck Inntal, an dem die Inntal-Autobahn von der Autobahn München–Salzburg abzweigt (siehe auch Verkehr).
Rosenheim besitzt aufgrund seiner Lage einen hohen Freizeitwert; im näheren Umkreis von etwa 25 km befinden sich der Chiemsee, der Simssee und etwa ein Dutzend weiterer Badeseen sowie die Berge des nördlichen Alpenrands Wendelstein, Hochries und Kampenwand, die zum Skifahren, Wandern, Mountainbiken und Gleitschirm-/Drachenfliegen einladen.

Niederbreisig am Rhein-Duitsland (57)

2009-12-08T19:40:00.002+01:00

Bad Niederbreisig am Rhein

Bergstation Seilbahn

Bad Breisig liegt nördlich der Mündung des Vinxtbaches in den Rhein, der ein Grenzbach zwischen zwei römischen Provinzen war. Reiche Funde aus zwei Gräberfeldern weisen auf die Bedeutung des Siedlungsplatzes Oberbreisig zur Zeit der Landnahme der Franken hin. Zuerst eine Siedlung bei einem Kloster, erhielt Breisig im 14. Jahrhundert Marktrecht. Der Ort war der Mittelpunkt des dem Reichsstift Essen gehörigen sog. Breisiger Ländchens, in dem der Herzog von Jülich die Vogtrechte ausübte. Die Geschichte Breisigs war schon seit der Gründung eng mit der weiter im Süden gelegenen Stadt Andernach verbunden.
Im Herbst 1568 wird Breisig in die Kriegswirren des Unabhängigkeitskrieges der Niederlande gegen die spanische Fremdherrschaft hineingezogen. Breisig diente als Rückzugsort für die Truppen des Prinzen von Oranien.
In Bad Breisig lebte bis zu seiner Verhaftung infolge einer Denunziation der katholische Widerstandskämpfer gegen den Nationalsozialismus Karl Schapper (1879–1941).
Bad Breisig wurde am 7. Juni 1969 aus den bis dahin selbständigen Gemeinden Bad Niederbreisig (3.718 Einwohner), Oberbreisig (1.616) und Rheineck (251) neu gebildet. Am 2. Mai 1970 erhielt Bad Breisig die Stadtrechte.
1971 war der Bau eines Kernkraftwerks mit 1.300 MW geplant. 1980 wurden die Planungen eingestellt und stattdessen das Kernkraftwerk Mülheim-Kärlich errichtet.

Donautal-Duitsland (56)

2009-12-08T19:37:00.002+01:00

Donautal

Blick vom Eichfelsen auf Schloß Werenwag

Schloss Werenwag befindet sich auf einem Felssporn im Oberen Donautal auf der Gemarkung der Gemeinde Beuron und geht auf eine Burg aus dem Hochmittelalter zurück. Der Bergfried stammt aus dem 12. Jahrhundert. Das Schloss befindet sich heute im Eigentum des Hauses Fürstenberg, es ist bewohnt und für die Öffentlichkeit nicht zugänglich.

Geschichte

Schloss Werenwag - Ostseite
Die Herren von Werenwag waren im Spätmittelalter Dienstmannen der Hohenberger und der Habsburger. Hugo von Werenwag war ein Minnesänger.
Schloss Werenwag war Machtzentrum der gleichnamigen Herrschaft Werenwag.
1629 erhielten die Grafen von Fürstenberg das Schloss, das sie 1721 an die Freiherren von Ulm zu Erbach verkauften. Erst im Jahr 1830 kam Werenwag wieder in den Besitz der Fürsten von Fürstenberg. 1891 brannte das Schloss, am 16. November 1911 wurde die Burg bei einem Erdbeben beschädigt: Der Turm und das angebaute Treppenhaus zeigten große Risse, herunterfallende Steinplatten der Turmzinnen beschädigten das Dach.

Schwarzwald-Duitsland (55)

2009-12-08T19:36:00.001+01:00

Schwarzwald

Het Zwarte Woud (Duits: Schwarzwald) is een dicht bebost gebied en middelgebergte in het zuidwesten van Duitsland, gelegen in de deelstaat Baden-Württemberg, aan de Rijn en aan de Franse grens.
Het is het grootste middelgebergte in Duitsland. Geologisch is het verwant aan de Vogezen, die aan de Franse kant van de Rijn liggen. De hoogste top van het Zwarte Woud is de Feldberg met een hoogte van 1493 meter boven NAP.
Het Zwarte Woud is het grootste bosgebied in Duitsland en bestaat hoofdzakelijk uit dennen- en sparrenbomen. Tegenwoordig is het Zwarte Woud een van de populairste toeristenbestemmingen in Duitsland.
De Romeinen noemden het dicht beboste gebergte met zijn kenmerkende donkere naaldbomen Silva Nigra - "het Zwarte of Donkere Woud", dat voor hen onheilspellend en bijna ondoordringbaar was. Het Duitse woord Schwarzwald werd voor de eerste keer in een document van het Zwitserse klooster St. Gallen uit het jaar 868 gebruikt.
Een bekende autoroute is de Schwarzwald-Hochstraße, B 500 en de Uhrenstraße. Het Zwarte Woud is wereldwijd bekend om de sprookjes van de gebroeders Grimm.

Obernhof/Lahn-Duitsland (54)

2009-12-08T19:34:00.003+01:00

Obernhof/Lahn

Kloster Arnstein

Abdij Arnstein
De abdij Arnstein ligt aan de Lahn in Rijnland-Palts, ten noorden van Obernhof in de omgeving van Nassau.
Geschiedenis
In 1052 wordt vor het eerst een Burcht Arnstein aan der Lahn als bezit van de graven van Arnstein genoemd.
In 1139 vormde de laatste graaf zijn domein om in een premonstratenzerabdij en trad zelf ook in het klooster. In 1145 bevestigde Koenraad III van het Heilige Roomse Rijk de rijksvrijheid van de abdij.
Nadat de vorsten van Nassau tot het protestantisme overgingen, stelde de abdij zich onder de bescherming van het keurvorstendom Trier. In paragraaf 12 van de Reichsdeputationshauptschluss van 25 februari 1803 wordt de abdij geseculariseerd en aan het vorstendom Nassau-Weilburg toegewezen. Sinds 1919 is de abdij weer ingenomen door de Picpus-paters, in Duitsland meestal Arnsteiner Patres genoemd.

Oberau (Loisach)-Duitsland (53)

2009-12-08T19:31:00.002+01:00

Oberau Loisach, Gasthof Untermberg

Oberau liegt an der Loisach in der Region Zugspitzland. Nach Garmisch-Partenkirchen sind es 8 km, nach dem nordwestlich gelegenen Oberammergau etwa 9 km, Die Landeshauptstadt München ist 90 km entfernt, nach Innsbruck in Tirol sind es 70 km.

Die erste urkundliche Nennung des Ortes stammt aus dem Jahr 750 n. Chr. Bis zum 19. Jahrhundert bestand die Gemeinde nur aus wenigen Anwesen, die bis 1803 im Obereigentum des Klosters Ettal im Kurfürstentum Bayern standen. Der Ort war Bestandteil des klösterlichen Herrschaftsgerichtes Murnau. Bis 1802 war Oberau Grenzort. Südlich des Dorfes begann die die reichsunmittelbare Grafschaft Werdenfels. Im Zuge der Verwaltungsreformen in Bayern entstand mit dem Gemeindeedikt von 1818 die heutige Gemeinde.
Die Loisach diente den Oberauer Flößern, die vor allem Gipsstein und Holz nach München und Wien brachten, als Verkehrsweg. Der Verkauf von Gips brachte dem Ort vom Ende des 18. bis Mitte des 19. Jahrhunderts eine besondere Zeit des Wohlstandes. Die Lage an der Gabelung zweier alter Fernstraßen, die Venedig mit Augsburg verbanden, war eine weitere Quelle des Wohlstandes.
Als in der 2. Hälfte des 19. Jahrhunderts die Eisenbahn die Flößerei verdrängte und die Gipsproduktion unrentabel wurde, waren es wiederum die Wasserkraft und der Holzreichtum, die den Ort vor Bedeutungslosigkeit und Armut bewahrten. Industriebetriebe siedelten sich an, Oberau wurde Bahnstation und die neue Ettaler Bergstraße wurde eröffnet.

Hittisau-Oostenrijk (13)

2009-12-08T19:28:00.006+01:00

Hittisau, 800 m, Bregenzerwald

Gasthof und Pension "Ochsen"

Die Gemeinde Hittisau liegt im Osten der Region Bregenzerwald, und somit im Vorarlberger Bezirk Bregenz.

------------------------------------------------------------

Der Gasthof Ochsen ist ein gastfreundlicher Familienbetrieb mit langer Tradition, im Zentrum des idyllischen Ortes Hittisau, dem schönsten Blumendorf Vorarlbergs, auf 800 m Seehöhe gelegen. Unser Landgasthof ist bekannt für seine gutbürgerliche Küche mit Naturprodukten der Region und bietet einen herrlichen Blick auf die Berge. Die gemütlichen und modernen Zimmer sind alle individuell eingerichtet. Genießen Sie unbeschwerte Ferien in der abwechslungsreichen Urlaubslandschaft des Bregenzerwaldes!

Gasthof OchsenDietmar SmrekarHeideggen 62A-6952 Hittisau
T: +43 5513 6237F: +43 5513 6237-3 info@ochsen.cc

Hamburg, Duitsland (52)

2009-12-08T19:26:00.003+01:00

Hamburg (Binnenalster)

De Vrije en Hanzestad Hamburg is een stad en metropool in Duitsland. Het is de op één na grootste stad van het land en tevens de belangrijkste havenstad. De stad ligt aan de rivier de Elbe. De stad maakt geen deel uit van een deelstaat, maar vormt er zelf een. Binnen de officiële grenzen, die ongeveer 755 km² omsluiten, wonen 1.775.333 inwoners. In aangrenzende stedelijke gebieden wonen er nog eens 750.000. In de agglomeratie als geheel wonen, op 18.100 km², 4 miljoen mensen.
Hamburg kent diverse vormen van industrie, en heeft een metro en vliegvelden (Hamburg Airport). De Alte Elbtunnel (1911) was de eerste rivierondertunneling op het Europese continent. Er zijn diverse wetenschappelijke instellingen, onder andere een universiteit en het Max-Planck-Institut. De meeste historische gebouwen zijn in de Tweede Wereldoorlog verwoest tijdens het bombardement van Hamburg.

Roses, Spanje (06)

2009-12-08T19:24:00.002+01:00

Roses (Platja, Playa)

Roses (Spaans: Rosas) is een gemeente in de Spaanse provincie Gerona in de regio Catalonië met een oppervlakte van 46 km². Het ligt op minder dan 30 kilometer van de grens met Frankrijk, 65 kilometer van Gerona en 160 kilometer van Barcelona. Ondanks het toerisme is de visserij er altijd belangrijk gebleven. Roses heeft de belangrijkste vissersvloot van de Costa Brava.
Roses ligt aan de Baai van Roses en heeft een zandstrand van ongeveer 4 km lengte. Langs het grote zandstrand loopt een mooie promenade. Buiten het toeristische seizoen heeft Roses ongeveer 18.000 permanente inwoners. In de zomermaanden loopt het inwoneraantal op tot 90.000.

Toerisme
Wandelaars kunnen genieten van een aantal mooi uitgewerkte routes, zoals kustwandelingen, de olijvenroutes of de megalieten route die langs talrijke dolmens en menhirs voert, zoals bv. de Dolmen de la Creu d'en Cobertella.
Er lopen twee routes van de Grande Randonnée door dit gebied (met de wit-rode markeringen; GR-11 en GR-92). Het grootste deel van het schiereiland boven Roses is een beschermd natuurgebied: Parc Natural del Cap de Creus.
Even buiten Roses bevindt zich het befaamde restaurant El Bulli van chef-kok Ferran Adrià, dat als één van de beste restaurants ter wereld wordt gezien.
Roses heeft een grote jachthaven, en er zijn talrijke mogelijkheden voor watersport.

Sant Pol de Mar-Spanje (05)

2009-12-08T19:22:00.004+01:00

Sant Pol de Mar (El Maresme)

Sant Pol de Mar is een gemeente in de Spaanse provincie Barcelona in de regio Catalonië met een oppervlakte van 8 km². Sant Pol de Mar telt 4.904 inwoners (2007).

Giżycko-Polen (02)

2009-12-07T21:48:00.005+01:00

Giżycko

Miasto w województwie suwalskim (prawa miejskie od 1612 r.) malowniczo położone w Krainie Wielkich Jezior Mazurskich, na przesmyku pomiędzy jeziorami Niegocin i Kisajno; popularny ośrodek sportów wodnych.

Na zdjęciach: camping nad jeziorem Kisajno, na jeziorze Niegocin, w Porcie Zeglugi Mazurskiej, ulica Obrońców Stalingradu, przystań żeglarska Centralnego Ośrodka Sportów Wodnych nad Zatoką Tracz jeziora Kisajno.

----------------------------------------------------------

Giżycko (niem. Lötzen, pol. (dawniej) Łuczany, Lec, prus. Lēcai) – miasto i gmina miejska w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie giżyckim położone na Mazurach. Do 1975 roku miasto administracyjnie należało do województwa olsztyńskiego, a po zmianach w podziale administracyjnym miasto przyłączono do województwa suwalskiego.
Położne jest pomiędzy jeziorami Kisajno i Niegocin.
Giżycko jest nazywane stolicą żeglarstwa w Polsce. Jest jednym z głównych portów na szlaku Wielkich Jezior Mazurskich i jednym z ważniejszych polskich ośrodków turystycznych i wypoczynkowych.
Według danych z 31 grudnia 2008 2, miasto miało 29 494 mieszkańców.

-----------------------------------------------------------

Giżycko (Duits: Lötzen) is een stad in het Poolse woiwodschap Ermland-Mazurië, gelegen in de powiat Giżycki. De oppervlakte bedraagt 13,87 km², het inwonertal 29.796 (2005).
Het is een vrij toeristische plaats met een haven en strandjes. De stad is gelegen aan een meer en heeft een camping.

Haarlem-Nederland (23)

2009-12-07T21:46:00.001+01:00

Haarlem, stationsrestauratie op het 2e perrron

Station Haarlem is het belangrijkste spoorwegstation van Haarlem, gelegen aan de Oude Lijn.

Geschiedenis
Het eerste station Haarlem werd geopend op 20 september 1839, als een van de drie stations van de spoorlijn Amsterdam – Haarlem, de eerste spoorlijn van de HIJSM en tevens de eerste Nederlandse spoorweg (Amsterdam – Halfweg – Haarlem), nu deel van de Oude Lijn.
In Haarlem kwam het eerste station juist buiten de Amsterdamse Poort te liggen. Op deze plaats bevindt zich nu het terrein van de Hoofdwerkplaats van NedTrain.

In 1842 werd het tijdelijke station even buiten de Amsterdamse Poort vervangen door een station op de definitieve locatie aan de noordkant van de binnenstad. Toen kwam ook de overbrugging van het Spaarne in gebruik. Het is een van de weinige 19e eeuwse stations in Nederland die binnen een 17e eeuwse omwalling werden gelegd.
In hetzelfde jaar werd de spoorlijn verlengd van Haarlem naar Leiden. Aanvankelijk was de spoorlijn uitgevoerd in breedspoor, met een spoorwijdte van 1945 mm. In 1865 werd het spoor versmald tot normaalspoor (1435 mm). In 1867 kwam de spoorlijn richting Uitgeest – (Alkmaar) in gebruik. In 1881 kwam de lijn naar Zandvoort aan Zee er bij. De tegenover het station gelegen fabriek van Beijnes kreeg in 1891 een spooraansluiting (vervallen in 1952). In 1912 werd station Haarlem aangesloten op de Haarlemmermeerspoorlijnen. Tegelijkertijd kreeg Haarlem een tweede station erbij, Haarlem Rijksstraatweg. En weer later, in 1998, werd Station Haarlem Spaarnwoude geopend.
Op 15 september 2008 was er een groot feest ter gelegenheid van het 100-jarig bestaan van station Haarlem.

Het stationsgebouw
Het oorspronkelijke stationsgebouw werd in 1906 vervangen door een nieuw gebouw van D.A.N. Margadant aan de nu hooggelegen spoorlijn. In 1908 was het gebouw geheel gereed. Kenmerkend voor het gebouw zijn de twee verschillende in- en uitgangsgebouwen, en de situering van de wachtkamers en restauratie op het eilandperron. Het is het enige station in Nederland in de Art Nouveau of Jugendstil-stijl, en een van de markantste gebouwen in de stad Haarlem. Kenmerkend voor het gebouw zijn onder meer de vele tegeltableaus in het gebouw (zie afbeelding).
Het station is meerdere keren gebruikt als voor filmopnamen zoals voor Zwartboek van Paul Verhoeven in 2005 en voor de Amerikaanse actiefilm Ocean's Twelve in mei 2004. In laatstgenoemde film moest het Haarlemse perron overigens Amsterdam Centraal voorstellen.

Bergen-Nederland (22)

2009-12-07T21:44:00.003+01:00

Bergen (NH), Zwarteweg (1954)

Bergen is een dorp en gemeente in de Nederlandse provincie Noord-Holland. De gemeente telt 31.155 inwoners (31 mei 2009, bron: CBS) en heeft een oppervlakte van 119,85 km² (waarvan 22,70 km² water). De gemeente maakt deel uit van de samenwerkingsregio Kennemerland.
De gemeente is een populaire toeristenbestemming, vooral vanwege de vele stranden en badplaatsen langs de Noordzeekust.
Sinds ongeveer 1900 is Bergen een kunstenaarsdorp dat veel schilders, schrijvers en architecten aantrekt. Het Museum Kranenburgh in Bergen bevat een verzameling kunstwerken van deze Bergense School. De villawijk Park Meerwijk werd in 1915 geheel in de stijl van de Amsterdamse School gebouwd. Aan de Buerweg hebben vooraanstaande kunstenaars gewoond. Er zijn regelmatig kunstmarkten in Bergen, jaarlijkse muziekfestivals (de Holland Music Sessions in augustus en Jazz & Sail in het eerste weekend van september) en een jaarlijks kunstfestival (de Kunst10daagse in oktober).
Andere bezienswaardigheden in de gemeente Bergen zijn onder andere het Zeeaquarium (Bergen aan Zee), het Auto Union Museum (Bergen) met een verzameling oldtimers, het Museum Kranenburgh voor beeldende kunst en de historische musea Het Sterkenhuis (Bergen) en het Museum van Egmond (Egmond aan Zee).
Ten noorden van het dorp Bergen liggen de Schoorlse Duinen. Dit uitgestrekte natuurgebied heeft de hoogste en breedste duinen van Nederland. Op sommige plaatsen zijn de duinen wel vijf kilometer breed. Midden in het gebied ligt De Kerf, een uniek brakwatergebied dat ontstaan is nadat in 1997 een opening in de duinenrij werd gegraven, zodat het zeewater bij hoogtij naar binnen kan stromen.

Geschiedenis
Bergen wordt al vermeld in stukken uit midden 10e eeuw. Maar de naam betrof toen alleen een kleine buurtschap rond een kerk, waar tegenwoordig de Ruïnekerk staat. Om Bergen heen lagen buurtschappen, die nu deel uitmaken van het dorp: Westdorp, Oostdorp, Oudburgh en het latere Saenegheest, Saenegheest is de enige die nu nog als buurtschap wordt geduid, tot halverwege de twintigste eeuw was dat ook het geval met Oostdorp, totdat deze werd uitgebreid met de wijk tuindorp.
Saenegheest ontleent volgens vele zijn plaatsnaam aan het Mirakel van Bergen van 1421, waarbij (volgens de legende) tijdens de beruchte Sint-Elisabethsvloed de kerkinventaris van de verdronken kerk van Petten veilig aanspoelde en het zeewater dat in de kist was gedrongen later veranderd bleek te zijn in geronnen bloed. De plek waar de inventaris aanspoelde heet sindsdien Sacramentsdijk (nu Zakedijk) en er werd een kapel gebouwd die echter in de Tachtigjarige Oorlog werd verwoest. Toch werd er tot midden 1960er jaren in mei een stille tocht georganiseerd om dit wonder te gedenken. Dit gebruik is begin 21e eeuw weer nieuw leven ingeblazen.
De Ruïnekerk werd in de 15e eeuw gebouwd op de plek van een oudere kerk. In de Middeleeuwen was het de grootste kerk van Noord-Holland. In 1574, tijdens de Tachtigjarige Oorlog, werd de kerk geplunderd en afgebrand. De kerk werd echter later weer gedeeltelijk herbouwd.
In 1799, tijdens de Tweede Coalitieoorlog tegen revolutionair Frankrijk, viel een Brits-Russisch leger de huidige provincie Noord-Holland binnen. Bij Bergen vond op 19 september een veldslag plaats (de Slag bij Bergen) waarbij de geallieerden werden verslagen door de Franse-Bataafse troepen. Het Russisch Monument in Bergen herinnert aan de veldslag.

Zandvoort-Nederland (21)

2009-12-07T21:42:00.002+01:00

Zandvoort, strandgezicht (1953)

Zandvoort is een badplaats en gemeente in de Nederlandse provincie Noord-Holland. De gemeente telt 16.616 inwoners (31 mei 2009, bron: CBS) en heeft een oppervlakte van 33,82 km².
De plaats leeft van het toerisme, en is ook bekend van een Formule 1-racecircuit, het Circuit Park Zandvoort. Zandvoort is het eindpunt van de spoorlijn van Amsterdam via Haarlem. Tot de gemeente behoort ook een deel van het dorp Bentveld.

Geschiedenis
Zandvoort was al in 1100 bekend en heette toen Sandevoerde; een samenstelling van zand en voorde. Tot 1722 was het gebied in handen van de heren van Brederode. Eeuwenlang leefde het dorp van de visvangst, maar in de 19e eeuw ontstonden er andere bronnen van bestaan. In het Verenigd Koninkrijk kwam het zeebaden op, en de Zandvoortse arts dr. Mezger introduceerde dit gebruik in Zandvoort. In 1828 werd het eerste badhuis in gebruik genomen. Tal van beroemdheden trokken naar Zandvoort, onder wie vorstin Elisabeth van Oostenrijk-Hongarije in 1884 en 1885; ter herdenking aan haar bezoeken werd op 28 augustus 2004 een borstbeeld van haar onthuld.
Halverwege de 19e eeuw nam ook de aardappelteelt in de duinen een grote vlucht. In 1881 werd station Zandvoort aan Zee aangesloten op het spoorwegnet, en in 1899 volgde een tramverbinding met Haarlem (later uitgebreid tot Amsterdam), wat het badtoerisme flink bevorderde. Het fraaie stationsgebouw staat er thans nog steeds. Door de opkomst van het massatoerisme en de snelle treinverbinding nam het percentage vreemdelingen toe en kwamen het dialect en andere lokale cultuuruitingen langzaamaan in de marge.
Tijdens de jaren dertig van de 20e eeuw had Zandvoort het hoogste percentage NSB-ers van Nederland. De Tweede Wereldoorlog richtte in Zandvoort veel schade aan. Op 23 mei 1942 werd de toegang tot het strand verboden. Enkele maanden later moest vrijwel geheel Zandvoort worden ontruimd. Badhuizen en boulevards werden afgebroken voor de aanleg van de Duitse Atlantikwall. Nog altijd zijn in het gebied tientallen bunkers aanwezig. Na de oorlog werden veel woningen gebouwd, en nam het toerisme sterk toe. In 1948 werd het circuit van Zandvoort aangelegd. Ooit vonden hier zelfs Formule-I races plaats, maar de provincie Noord-Holland heeft later geweigerd hier een vergunning voor te geven vanwege de geluidsoverlast voor de wijde omgeving. De tramlijn Amsterdam – Haarlem – Zandvoort van de NZH (Noord-Zuid-Hollandsche Vervoermaatschappij), thans Connexxion geheten, maakte op 31 augustus 1957 zijn laatste rit en werd vervangen door een busdienst (lijn 80).
Anno 2003 houdt bijna de helft van het aantal arbeidsplaatsen in Zandvoort verband met het toerisme. Langs de verschillende boulevards zijn dan ook op het strand doorlopend strandtenten te vinden, die veel dagjesmensen trekken. Bekende gelegenheden zijn Tijn Akersloot, Havanna aan Zee, Club Nautique en Vooges. De meeste strandpaviljoens zijn familiebedrijven. Men bouwt het paviljoen in februari op waarna men per 1 maart open mag voor het publiek. Voor 1 oktober moet het paviljoen weer verwijderd worden. Via het strand Zuid zijn nog enkele paviljoens bereikbaar op een grotere loopafstand: deze bevinden zich echter buiten het zogenaamde 'textielstrand'. Het bekende El Dorado brandde in 2007 af, maar zal blijven bestaan.

Zandvoort-Nederland (20)

2009-12-07T21:40:00.002+01:00

Zandvoort, strandgezicht (1953)

Zandvoort-Nederland (19)

2009-12-07T21:38:00.003+01:00

Zandvoort, strand met reddingsboot (1953)

Hamburg-Duitsland (51)

2009-12-07T21:36:00.004+01:00

Hamburg - Rathausmarkt

Rathausmarkt
Das Heinrich-Heine-Denkmal auf der Südostseite des Rathausmarktes
Der Rathausmarkt ist der zentrale nahezu rechteckige Platz vor dem Hamburger Rathaus. Obwohl in der Bannmeile gelegen war er früher Versammlungsort für politische Großveranstaltungen von Parteien und Gewerkschaften, diente aber auch Hunderttausenden als feierliche Gedenkstätte gemeinsamer Trauer und Abschiednahme oder zur freudigen Begrüßung von Staatsgästen.

Geschichte

Der Rathausmarkt von Hamburg wurde nach dem Großen Brand von 1842 angelegt, dem auch das alte Rathaus an der Trostbrücke zum Opfer fiel. Als Vorbild zur Gestaltung des Rathausmarktes wählte man den berühmten Markusplatz in Venedig, der sich ebenfalls elegant zum Wasser hin öffnet. Das gesamte Ensemble mit Freitreppe und Gestaltung der Kleinen Alster, Alsterarkaden, Schleusenbrücke, Rathaus und sonstigen Gebäuden ist daher keineswegs das Produkt jahrelanger Stadtentwicklung, sondern liegt einem bis ins Detail durchdachten Gesamtplan zugrunde, der bereits 1842 konzipiert wurde.
Das heutige Rathaus mit der dahinter liegenden Hanseatischen Wertpapierbörse wurde allerdings erst 1897 fertig gestellt. Bis zum Baubeginn ließ man die zu bebauenden Flächen frei.
Am 19. April 1933 wurde der Rathausmarkt in Adolf-Hitler-Platz umbenannt (am selben Tag wurde Hitler auch zum Ehrenbürger der Stadt Hamburg ernannt). Die Rückbenennung erfolgte nach Kriegsende 1945.
Mitten in der Innenstadt gelegen, hatte der an drei Seiten von Hauptstraßen umgebene Platz bis Anfang der 1970-er Jahre zusätzlich große Bedeutung als Verkehrsknotenpunkt im Hamburger Straßenbahnnetz. Nach dessen endgültiger Einstellung im Oktober 1978 erfolgte 1982 ein Umbau zur Verkehrsberuhigung – wegen der dabei verwendeten leicht rötlichen Granitplatten ist nun auch scherzhaft vom „roten Platz“ die Rede. Wechselnde Freizeitveranstaltungen wie zum Beispiel das Stuttgarter Weindorf, Freiluftkino oder Rock Spektakel und zur Adventszeit ein großer Weihnachtsmarkt halten den Rathausmarkt auch heute weiterhin attraktiv.

Denkmal Kaiser Wilhelm I.

Bis 1930 stand eine große Reiterstatue zum Gedenken an Kaiser Wilhelm I. mitten auf dem Rathausmarkt. Heute ist diese am Holstenwall (im Park neben dem Ziviljustizgebäude) zu bewundern.
Die vier zugehörigen Fahnenmasten samt Sockeln verblieben jedoch bis zum Umbau 1982 auf dem Rathausmarkt.

Heinrich-Heine-Denkmal

Das erste Hamburger Heine-Denkmal, das Hugo Lederer 1911 geschaffen hatte, wurde 1926 im Hamburger Stadtpark feierlich enthüllt. 1933 wurde es von den Nationalsozialisten niedergerissen, denen Heine als jüdischer Dichter und Demokrat verhasst war. Später wurde das Denkmal zur Metallgewinnung für die Rüstungsindustrie eingeschmolzen.
Seit 1982 ziert eine Neuschöpfung von Waldemar Otto den Rathausmarkt. Am Sockel des Denkmals ist seine Geschichte und die Bücherverbrennung von 1933 als Halbrelief dargestellt.

Mayrhofen-Oostenrijk (12)

2009-12-07T21:33:00.002+01:00

Mayrhofen, Tirol

Mayrhofen is een gemeente in de Oostenrijkse deelstaat Tirol, en maakt deel uit van het district Schwaz. Mayrhofen telt 3839 inwoners.
De Zillertalspoorlijn ligt tussen Mayrhofen en Jenbach. In Mayrhofen bevinden zich twee skiliften: De Ahornbahn en de Penkenbahn.

Geografie
Mayrhofen ligt ten oosten van de Ziller aan het einde van het Zillertal waar meerdere zijdalen beginnen zoals Zemmgrund, Stillupgrund, Zillergrund en het Tuxertal. Het gebied Mayrhofen omvat onder andere de Ochsner (3107m), Zsigmondyspitze (3089 m), Floitenturm (2805 m) en aan de grens met Italië de Großen Löffler (3379 m), allen in de Zillertaler Alpen gelegen.
Mayrhofen is qua oppervlakte de derde grootste gemeente van Tirol. Ze bestaat uit Ortsteilen Straß, Hollenzbrücke, Dorf-Haus, Edenlehen, Hochsteg, Rauchenwald, Kumbichl, Dornau, Laubichl, Durst, Hollenzen, Eckartau en Ginzling.

Bramberg-Oostenrijk (11)

2009-12-06T14:19:00.004+01:00

Bramberg / Salzburg

Bramberg am Wildkogel is een gemeente in de Oostenrijkse deelstaat Salzburger Land, en maakt deel uit van het district Zell am See. Bramberg am Wildkogel telt 3922 inwoners en bestaat uit de volgende dorpen: Bicheln, Bramberg am Wildkogel, Dorf, Habach, Leiten, Mühlbach, Mühlberg, Obermühlbach, Schönbach, Schweinegg, Wenns, Weyer.

Gasthof Prossegger mit campingplatz. Ganzjährig geöffnet. 200 m von der Krimmler Bundesstraße. Wildkogelbahnen in 2 km Entfernung

Celle-Duitsland (50)

2009-12-06T14:10:00.002+01:00

Celle

Celle is een stad in de Duitse deelstaat Nedersaksen en de hoofdstad van de gelijknamige Landkreis. De stad telt 70.745 inwoners en ligt aan de Aller aan de zuidrand van de Lüneburger Heide.
De binnenstad van Celle is rijk aan vakwerkhuizen, waarvan de oudste uit de vijftiende eeuw dateren. Het voornaamste bouwwerk is echter het hertogelijke slot in de stijl van de Wezerrenaissance. Het historische centrum is in de Tweede Wereldoorlog gespaard voor bombardementen.

Geografie
Celle is de grootste stad bij de Lüneburger Heide, en ligt ongeveer 40 km ten noordoosten van Hannover, 60 km ten noordwesten van Braunschweig, en 120 km ten zuiden van Hamburg. De oppervlakte van het stadsdistrict bedraagt ongeveer 175 km². In Celle mondt van rechts de Lachte en verder stroomopwaarts van links de Fuhse uit in de Aller. De Aller zelf deelt zich in twee armen, die een eiland omsluiten, waarop zich onder andere het havengebied bevindt. De oude binnenstad ligt op de linkeroever. De Aller is vanaf Celle bevaarbaar.

Omgeving
Op 23 km ten noorden van Celle ligt Bergen, kort voor en in de Tweede Wereldoorlog bekend vanwege het beruchte concentratiekamp Bergen-Belsen.
Aan de zuidwestkant van de stad ligt de Wietzenbruch, waar zich het gelijknamige militaire vliegveld bevindt, waarvandaan vanaf het eind van de jaren'40 een luchtbrug naar Berlijn werd onderhouden.

Neuhausen-Zwitserland (06)

2009-12-06T14:08:00.003+01:00

Rheinfall bei Neuhausen

Neuhausen am Rheinfall is een gemeente en plaats in het Zwitserse kanton Schaffhausen. Neuhausen am Rheinfall telt 9835 inwoners.

--------------------------------------------

Neuhausen am Rheinfall (bis 1938 offiziell Neuhausen genannt) ist eine politische Gemeinde des Kantons Schaffhausen in der Schweiz.
Neuhausen ist bekannt für die Touristenattraktion Rheinfall, die mit der Gemeinde Laufen-Uhwiesen geteilt wird. Weitere Nachbargemeinden sind Flurlingen, Feuerthalen, Schaffhausen, Beringen, Guntmadingen sowie die deutsche Gemeinde Jestetten.
Neuhausen hat zwei Bahnhöfe, wovon einer von den SBB, der andere von der DB betrieben wird. Innerhalb Neuhausens verkehrt der Trolleybus Schaffhausen.
Zu den bekanntesten Unternehmen in Neuhausen gehören: die Spielkartenfabrik AGM AGMüller, die Verbandstoff-Fabrik IVF Hartmann AG, die Schweizerische Industrie-Gesellschaft (SIG) sowie die heute zur Alcan-Gruppe gehörende ehemalige Alusuisse-Niederlassung.

Listertalsperre-Duitsland (49)

2009-12-06T14:06:00.002+01:00

Listertalsperre (Sauerland)

Die Listertalsperre ist ein Stausee im Kreis Olpe in Nordrhein-Westfalen (Deutschland).

Geographische Lage

Die Listertalsperre liegt im südlichen Sauerland zwischen den Städten Attendorn, Drolshagen und Meinerzhagen. Der See erstreckt sich etwa im Zentrum des Naturparks Ebbegebirge. Neben zahlreichen namenlosen kleineren Zuflüssen wird der See von den drei großen Zuläufen Lister, Beche und Herpeler Bach gespeist, wobei die Lister Namensgeber der Talsperre ist.

Geschichte

Die 1912 nach dem Intze-Prinzip gebaute Talsperre staut den Fluss Lister bei Hunswinkel auf. Der britische Luftangriff auf die Staumauer im Rahmen der Operation Chastise in der Nacht vom 16. auf den 17. Mai 1943 war nicht erfolgreich.

Daten
Heute ist die Listertalsperre ein Seitenarm der 1965 gebauten Biggetalsperre. Sie hat einen Stauinhalt von 21,6 Mio. Kubikmetern bei einer maximalen Wassertiefe von 33,90 Metern. Im Listerkraftwerk werden jährlich etwa 2 Mio. kWh Strom mittels einer Kaplanturbine erzeugt .

Nutzungen

Neben Stromerzeugung und Niedrigwasseraufhöhung der Ruhr dient der Stausee der Freizeitgestaltung. Schwimmen sowie Wassersport sind erlaubt, Tauchen allerdings verboten. Die nächstgelegenen Tauchplätze befinden sich im Biggesee bei Sondern und Wueste. Rund um die Listertalsperre laden Campingplätze und Ferienwohnungen zu gemütlichen Urlauben ein. Hier sei empfohlen, vom Parkplatz an der Nordseite der Staumauer mit dem Fahrrad selbige zu überqueren, dahinter dann rechts abzubiegen und bis nach Kalberschnacke zu fahren. Die Strecke führt auf einem ca. vier Kilometer langen und sehr gut ausgebauten Weg absolut eben am Ufer des Sees entlang.

Vianden-Luxemburg (07)

2009-12-06T14:04:00.002+01:00

Vianden - Château Belvédère

Vianden is een plaats in het gelijknamige kanton Vianden in het noordoosten van Luxemburg. De plaats Vianden ligt onmiddellijk aan de grens met Duitsland, en wel met de deelstaat Rijnland-Palts, aan beide zijden van de rivier de Our. Vianden is een van de belangrijkste toeristische trekpleisters van Luxemburg.

Elen-België (09)

2009-12-06T14:01:00.005+01:00

Elen - Oberbayern Dancing "Alphorn

Steenweg 5a Elen (Limburg)

(Baan Tongeren - Maaseik)

Elen is een dorp in de Belgische provincie Limburg en een deelgemeente van Dilsen-Stokkem. Het dorp telde in 2001 ruim 2200 inwoners. Elen ligt in het oosten van de provincie, tegen de Nederlandse grens en de rivier de Maas.

Heiterwangersee-Oostenrijk (09)

2009-12-06T13:57:00.006+01:00

Tirol - Heiterwangersee mit Thaneller, 2343 m

De Heiterwanger See is een meer in de Ammergauer Alpen in de Oostenrijkse deelstaat Tirol. Het ligt iets ten noordoosten van Heiterwang en ten zuidoosten van Reutte.
Het meer, gelegen op 976 meter hoogte, heeft een oppervlakte van 1,37 km² en kent een maximale diepte van 61 meter. Twee riviertjes zijn verantwoordelijk voor de toevoer van water naar het meer. De afvoer van water verloopt langs een 300 meter lang kanaal naar de nabijgelegen Plansee. De Heiterwanger See wordt samen met de Plansee gebruikt als stuwmeer voor het opwekken van elektriciteit.
Het meer is lange tijd bekend geweest vanwege de vissenrijkdom. De visserijrechten wisselden meerdere malen van eigenaar. Ook keizer Maximiliaan I was regelmatig bij de Heiterwanger See en de Plansee aan het vissen of op jacht.

Gerolstein-Duitsland (48)

2009-12-06T13:52:00.003+01:00

Gerolstein / Eifel am Fuß der Dolomitfelsen

Gerolstein is een kleine stad in de Eifel, in de Duitse deelstaat Rijnland-Palts. De stad telt 7.497 inwoners en is gelegen aan de Kyll. De gemeente Gerolstein bestaat naast het stadje zelf uit nog een aantal dorpjes die rondom het stadscentrum liggen, met name: Bewingen, Büscheich-Niedereich, Gees, Hinterhausen, Lissingen, Michelbach, Müllenborn, Oos en Roth.
De voornaamste industrie van Gerolstein zijn de mineraalwaterbronnen, de Gerolsteiner Sprudel. Gerolsteiner is een van de grotere Duitse mineraalwatermerken en hoofdsponsor van de wielerploeg Team Gerolsteiner. Naast de mineraalwater bronnen heeft Gerolstein ook nog een kleine toeristenindustrie.

Langewiese-Duitsland (47)

2009-12-06T13:46:00.002+01:00

Langewiese im Hochsauerland

Langewiese is een dorp in de stad Winterberg in het Hochsauerlandkreis in Noord-Rijnland-Westfalen in Duitsland.
Langewiese ligt aan de Uerdinger Linie, in het traditionele Nederduitse gebied van het dialect Westfaals. Langewiese ligt in het Sauerland. Er wonen circa 490 mensen in Langewiese.

Koblenz-Duitsland (46)

2009-12-06T13:44:00.005+01:00

Koblenz - Festung Ehrenbreitstein

Koblenz is een stadsdistrict (kreisfreie Stadt) in Duitsland, gelegen aan de monding van de Moezel in de Rijn en behorend tot Rijnland-Palts. Met 106.293 inwoners is het de op drie na grootste stad van deze deelstaat, waarvan het tussen 1947 en 1950 kort hoofdstad was. De naam van de stad verwijst naar haar ligging: ze gaat terug op het Latijnse confluentes, samenvloeiing. De stad ligt voor het grootste deel op de linker Rijnoever.

Deutsches Eck
Op het punt waar Rijn en Moezel samenkomen bevindt zich het Deutsches Eck met een groot monument dat ter ere van keizer Wilhelm I werd opgericht en waar sinds 1993 een replica van Festung Ehrenbreitstein.

Obernhof/Lahn-Duitsland (45)

2009-12-06T13:42:00.004+01:00

Kloster Arnstein b. Obernhof/Lahn

Obernhof is een plaats in de Duitse deelstaat Rijnland-Palts, en maakt deel uit van het district Rhein-Lahn-Kreis. Obernhof telt 375 inwoners

De abdij Arnstein ligt aan de Lahn in Rijnland-Palts, ten noorden van Obernhof in de omgeving van Nassau.
In 1052 wordt vor het eerst een Burcht Arnstein aan der Lahn als bezit van de graven van Arnstein genoemd.
In 1139 vormde de laatste graaf zijn domein om in een premonstratenzerabdij en trad zelf ook in het klooster. In 1145 bevestigde Koenraad III van het Heilige Roomse Rijk de rijksvrijheid van de abdij.
Nadat de vorsten van Nassau tot het protestantisme overgingen, stelde de abdij zich onder de bescherming van het keurvorstendom Trier. In paragraaf 12 van de Reichsdeputationshauptschluss van 25 februari 1803 wordt de abdij geseculariseerd en aan het vorstendom Nassau-Weilburg toegewezen. Sinds 1919 is de abdij weer ingenomen door de Picpus-paters, in Duitsland meestal Arnsteiner Patres genoemd.

Rosenheim-Duitsland (44)

2009-12-06T13:38:00.003+01:00

Rosenheim Obb. - »Inntal«

Rosenheim is een stadsdistrict (kreisfreie Stadt) in de Duitse deelstaat Beieren. De stad telt 60.711 inwoners.

Ardennen-België (08)

2009-12-06T13:37:00.002+01:00

Oud huis in de Ardennen

De Ardennen vormen een bosrijk laaggebergte in oostelijk België (een groot deel van Wallonië), Noord-Luxemburg en een klein stukje aangrenzend Frankrijk.Het is de westelijke uitloper van een massief van leisteen waartoe ook het ten oosten van de Ardennen in Duitsland gelegen Eifelgebergte behoort.

Begrenzing
Er bestaan twee indelingen ten aanzien van welk gebied precies tot de Ardennen behoort.
De ene betreft een geologische indeling. Hierbij gaat het om het eigenlijke Ardense heuvelland. De grenzen hiervan worden min of meer gevormd door de rivier de Vesder en het daarboven gelegen Land van Herve in het noorden en de rivier de Semois en het daaronder gelegen Belgisch-Lotharingen (ook wel Gaume genoemd) in het zuiden. De westgrens betreft de schisteuze depressies van de Fagne en de Famenne en de oostgrens de Eifel.Tussen de Fagne-Famenne en de Ardennen ligt een slechts enkele kilometers brede kalksteenformatie, de Calestienne.
De andere is een toeristische en cultureel-landschappelijke indeling, de ruime opvatting. Hierbij worden ook de gebieden rondom het eigenlijke Ardense heuvelland tot de Ardennen gerekend zoals de Condroz, de Fagne en de Famenne, de Gaume of Belgisch-Lotharingen, het Land van Herve en de Voerstreek.De grenzen van deze 'ruime' Ardennen liggen bij de rivieren de Maas en de Samber in het westen, de Franse Maas bij Sedan in het zuiden, de Eifel in het oosten en het Nederlandse Zuid-Limburg in het noorden.
In dit artikel beperken we ons tot de “eigenlijke Ardennen”. Meer informatie over de streken die tot de “ruime Ardennen” gerekend worden, is te vinden in de respectievelijke artikels.

Algemene beschrijving
Men onderscheidt een hoger gedeelte en een lager gedeelte in de Ardennen, de Hoge en de Lage Ardennen. De Hoge Ardennen liggen in het noordoosten; hier vindt men dan ook de hoogste toppen die tot ver over de zeshonderd meter kunnen reiken. Zo is de hoogste heuvel de in de Hoge Venen gelegen Signaal van Botrange (694 meter). Een andere top is de in het noorden van de provincie Luxemburg gelegen Baraque de Fraiture (652 meter). De Lage Ardennen liggen in het meest in het zuidwesten, in het zuiden van de provincies Henegouwen, Namen en Luxemburg alsmede in het aangrenzende Frankrijk. De heuvels zijn over het algemeen nooit hoger dan vijfhonderd meter. Talloze kleine rivieren ontspringen in het Ardense heuvelland, zoals de Amblève, de Ourthe en de Semois. In een aantal daarvan zijn stuwmeren aangelegd zoals onder andere bij Eupen en Robertville.

Klimaat
De afstand van de zee en het reliëf hebben een invloed op het klimaat. De Ardennen vormen de eerste hindernis voor buien die vanaf zee komen en zijn daarom zeer regenachtig. Ook is het er vanwege de hoogte over het algemeen wat koeler. In hardere winters kan er flink wat sneeuw vallen wat mogelijkheden voor wintersport biedt.

Fauna en flora
De Ardennen zijn dicht bebost en daardoor een aantrekkelijke biotoop voor wilde dieren zoals wilde zwijnen, herten, roofvogels, lynxen en andere. Recent zijn er ook weer bevers gesignaleerd, waarschijnlijk afkomstig uit de naburige Duitse Eifel.

Bevolking
De Ardense huizen zijn dikwijls gebouwd met natuursteen afkomstig van lokale steengroeven wat soms zeer karakteristieke dorpjes tot gevolg heeft. In de Ardennen zijn de huizen daarom niet grijs, in de Fagne-Famenne wel.
De Ardennen zijn vanwege het moeilijke reliëf, de arme bodem en de moeilijke bereikbaarheid tot op vandaag dunbevolkt gebleven. Alleen aan de rand zijn er enkele grote steden zoals Luik en Namen. De aanleg van de snelweg Brussel-Luxemburg heeft bijgedragen tot het ontwikkelen van nieuwe bedrijven. In het grensgebied met het Groothertogdom Luxemburg neemt de bevolking toe door migratie vanuit Luxemburg, wegens het goedkopere vastgoed.

Geschiedenis
Veel belangwekkende gebeurtenissen hebben zich in de Ardennen dan ook in het verleden niet voorgedaan. In de nadagen van de Tweede Wereldoorlog is er echter nog wel hevig gevochten in dit gebied. Aan het einde van 1944 deden de Duitsers namelijk nog een laatste grote aanval tegen de Geallieerden, het bekende Ardennenoffensief waarbij veel beschadigingen werden aangericht waardoor diverse oude historische kernen werden vernietigd.

Taal
In de Ardennen wordt hoofdzakelijk Frans en het lokale Waals gesproken, behalve in uiterste oosten, de zogenoemde Belgische Eifel en het deel dat bij het groothertogdom Luxemburg hoort waar ook Luxemburgs of Duits geproken wordt. Het groothertogdom Luxemburg plus het direct aangrenzende deel van de Belgische Provincie Luxemburg, het Land van Aarlen, heeft een eigen taal, het Luxemburgs of Letzeburgs (Lëtzebuergesch), dat sinds enige jaren een heropleving kent.

Ontstaan
De kalkstenen die we in de Ardennen aantreffen zijn in zee ontstaan. Ongeveer 400 miljoen jaar geleden botsten de continenten Laurentië en Baltica met elkaar, waarbij een gebergte ontstond en de kalksteen omhoog geduwd werd. Dit gebergte erodeerde langzaamaan totdat zo'n 250 miljoen jaar geleden bij de vorming van Pangaea het huidige Afrika zich tegen het huidige Europa drukte en er een nieuw gebergte ontstond. Toen Pangaea langzaamaan uiteenviel en Noord-Amerika naar het westen afdreef, ontstond opnieuw een zee en kwamen de Ardennen gedeeltelijk weer onder water te liggen, waarna het gebergte snel erodeerde. Het gebied werd weer omhoog gedrukt doordat Afrika zich langzaam maar zeker tegen Europa aandrukte. Bij het versmelten van het Iberisch Schiereiland en de Adriatische plaat met Europa ontstonden de Pyreneeën en de Alpen. Behalve de vorming van deze gebergten werd het achterliggend land ook omhoog gedrukt, en ontstond het huidig heuvellandschap in de Ardennen

Spa-België (07)

2009-12-06T13:34:00.004+01:00

Spa - Bottelarij Spa Monopole N.V.

(Er is geen tweede bron ter wereld als SPA)

Het bedrijf Spa Monopole N.V. is sinds 1921 de exclusieve producent van dit bronwater, dat echter niet uit dezelfde bronnen komt als het ijzerhoudend water. Spa Monopole is nu onderdeel van de Spadel-groep die ook de bronnen van Spontin en Chevron controleert.

Het ijzerhoudend water kan men proeven in de Peter-de-Grote-bron in het centrum van de stad.

Spa-België (06)

2009-12-06T13:33:00.002+01:00

Spa - Monopole

Het bedrijf Spa Monopole N.V. is sinds 1921 de exclusieve producent van dit bronwater, dat echter niet uit dezelfde bronnen komt als het ijzerhoudend water. Spa Monopole is nu onderdeel van de Spadel-groep die ook de bronnen van Spontin en Chevron controleert.
Het ijzerhoudend water kan men proeven in de Peter-de-Grote-bron in het centrum van de stad.

Herrenchiemsee-Duitsland (43)

2009-12-06T13:24:00.010+01:00

Königsschloß Herrenchiemsee

Herrenchiemsee (in het Duits "Insel Herrenchiemsee" of ook "Herreninsel" genoemd) is met een totale oppervlakte van ongeveer 240 ha het grootste van de drie eilanden in het Beierse meer Chiemsee.
Samen met de twee andere eilanden, de Frauenchiemsee (of "Fraueninsel") en Krautinsel, vormt ze de gemeente "Chiemsee", qua oppervlakte de kleinste van Beieren.
Herrenchiemsee is, in tegenstelling tot Frauenchiemsee, dat permanent door ongeveer 300 personen bewoond wordt, slechts door een paar personen bewoond, die voornamelijk zorg dragen voor één van de meest bekende toeristische attracties in Beieren: het door "sprookjeskoning" Lodewijk II van Beieren in de stijl van het kasteel van Versailles gebouwde Neues Schloss Herrenchiemsee. De spiegelzaal van het kasteel is groter dan die in Versailles. Ook de tuinen zijn minutieus gekopieerd. De koning verbleef er slechts sporadisch, ondanks de grote hap die de bouw ervan uit de schatkist genomen had.
Naast het Neues Schloss Herrenchiemsee staat op het eiland ook nog het als Altes Schloss Herrenchiemsee bekende vroegere Klooster Herrenchiemsee. Hier kwam van 10 tot 23 augustus 1948 een "Sachverständigen-Ausschuss für Verfassungsfragen" samen, die een ontwerp-grondwet maakte, die later als discussiebasis door de Parlamentarische Rat gebruikt werd, en uiteindelijk leidde tot de Duitse Grondwet van 1949.
De benamingen "Herreninsel" en "Fraueninsel" vinden hun oorsprong in het feit dat zich op het ene eiland een mannenklooster (eerst Benedictijnen, later Augustijnen) en op het andere een vrouwenklooster (Benedictinessen) bevond.

Schloss Herrenchiemsee ligt op het eiland Herrenchiemsee in de Chiemsee in Beieren. Het slot werd tussen 1878-1886 door de zogenaamde sprookjeskoning Ludwig II von Bayern naar een voorbeeld van Slot Versailles gebouwd. Het is openbaar en kan bezichtigd worden.

Obernhof/Lahn-Duitsland (42)

2009-12-06T13:20:00.006+01:00

Kloster Arnstein b. Obernhof/Lahn

Obernhof is een plaats in de Duitse deelstaat Rijnland-Palts, en maakt deel uit van het district Rhein-Lahn-Kreis. Obernhof telt 375 inwoners.

De abdij Arnstein ligt aan de Lahn in Rijnland-Palts, ten noorden van Obernhof in de omgeving van Nassau.

Geschiedenis
In 1052 wordt vor het eerst een Burcht Arnstein aan der Lahn als bezit van de graven van Arnstein genoemd.
In 1139 vormde de laatste graaf zijn domein om in een premonstratenzerabdij en trad zelf ook in het klooster. In 1145 bevestigde Koenraad III van het Heilige Roomse Rijk de rijksvrijheid van de abdij.
Nadat de vorsten van Nassau tot het protestantisme overgingen, stelde de abdij zich onder de bescherming van het keurvorstendom Trier. In paragraaf 12 van de Reichsdeputationshauptschluss van 25 februari 1803 wordt de abdij geseculariseerd en aan het vorstendom Nassau-Weilburg toegewezen. Sinds 1919 is de abdij weer ingenomen door de Picpus-paters, in Duitsland meestal Arnsteiner Patres genoemd.

Nürburgring-Duitsland (41)

2009-12-06T13:17:00.003+01:00

Nürburgring - Start und Ziel, Südkehre

De Nürburgring is een racecircuit in Nürburg, in de Duitse deelstaat Rijnland-Palts. Het circuit is aangelegd in de jaren twintig van de 20e eeuw rond het dorp en het middeleeuwse kasteel Nürburg in de Eifel.
Vroeger voerde het parcours de rijders over 22 km, langs 172 bochten door de dennenbossen (de Nürburgring Nordschleife). Het circuit is destijds aangelegd als onderdeel van een groot werkgelegenheidsproject om de economie in de Eifel vlot te trekken. Het circuit groeide in de jaren erna uit tot één van de beroemdste circuits ter wereld. Maar sinds de bekende Oostenrijkse rijder Niki Lauda er in 1976 een zware (bijna dodelijke) crash maakte in, of eigenlijk net voor de bocht Bergwerk, wordt 'De Groene Hel', zoals dit circuit genoemd werd, niet meer gebruikt voor F1-races.
Men bouwde in 1984 een veiliger en minder uitdagend circuit naast het oude. In 1984 en 1985 werden Formule 1 races gehouden op het circuit. Daarna verdween het naar Hockenheim. Vanaf 1995 behoort de Grand Prix in Nürburg tot de traagste races van het seizoen. Nu is één ronde nog maar 5,148 km lang. Het mooiste onderdeel van de baan is de Veedol-chicane, waar soms spectaculaire inhaalmanoeuvres plaatsvinden. Ook het wisselvallige weer en de vaak glibberige baan kunnen zorgen voor interessante ontwikkelingen in Nürburg. Michael Schumacher boekte de meeste zeges op dit circuit. Ook Alain Prost, Jacques Villeneuve, Rubens Barrichello, Ralf Schumacher en Fernando Alonso wisten hier de Grote Prijs van Europa te winnen.
In 2002 is het circuit aangepast met de Mercedes-arena, een bochtencombinatie vlak na start-finish. Dit moest ten eerste het spektakelgehalte van de races verhogen, maar vooral de eerste bocht uitschakelen. Vroeger een scherprechter bij de start van de race. Berucht is de crash van Pedro Diniz in een Sauber Petronas in 1997.
Op 29 augustus 2006 werd bekend gemaakt dat vanaf het seizoen 2007 de Grote Prijs van Europa niet meer op de Nürburgring verreden werd. Er werd besloten dat er op de circuits Hockenheim en Nürburgring om de beurt de Grote Prijs van Duitsland verreden word.
Sinds 1985 vindt op de Nürburgring jaarlijks het popfestival Rock am Ring plaats. De 24 uur van de Nürburgring vindt hier ook plaats, en dat wel op de zogenaamde Nordschleife. Daarnaast kan men zelf een rondje proberen op het circuit. Men gaat door een soort tolpoortje en dan kan men een rondje Nürburgring doen.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/10/Nordschleife_image_of_Nurburgring_track.png

Losheim-Duitsland (40)

2009-12-06T13:13:00.004+01:00

Losheim - Manderfeld (Eifel)

Losheim is een plaats in de Duitse gemeente Hellenthal, deelstaat Noord-Rijnland-Westfalen, en telt 293 inwoners (2006).

*************************************************

Manderfeld is een dorp en deelgemeente in het zuidoosten van de Belgische gemeente Büllingen.

Geschiedenis
Tot aan het einde van de Eerste Wereldoorlog behoorde het toe aan Duitsland, maar ten gevolge van het Verdrag van Versailles kwam het toe aan België: de huidige zgn. Oostkantons, waaronder ook de regio rondom Eupen, Malmedy en Sankt Vith.

Oberau-Loisach - Duitsland (39)

2009-12-04T17:17:00.007+01:00

Oberau-Loisach

Oberau is een plaats in de Duitse deelstaat Beieren, en maakt deel uit van het district Garmisch-Partenkirchen. Oberau telt 3.030 inwoners.

Kahler-Asten - Duitsland (38)

2009-12-04T17:15:00.006+01:00

Kahler-Asten 842 m - Hochsauerland

De Kahler Asten is een 842 meter hoge berg in het oosten van de Duitse deelstaat Noord-Rijnland-Westfalen, in het Sauerland.
In het noordwesten van het Rothaargebergte bevindt zich de Kahler Asten, iets ten zuidwesten van Winterberg tussen de dorpen Alt- en Neuastenberg. Regelmatig wordt de Kahler Asten per abuis beschouwd als de hoogste berg van Nordrhein-Westfalen. Dat is echter de Langenberg, gelegen op de grens met Hessen. Op de Kahler Asten bevindt zich een weerstation en een uitkijktoren. Rondom de berg zijn veel wintersportmogelijkheden.
Bij de top van de Kahler Asten is de bron van de Lenne.

Alpnach-Zwitzerland (05)

2009-12-04T17:13:00.005+01:00

Alpnach-Stad

Alpnachstad is een plaats aan de Alpnachersee in het Zwitserse kanton Obwalden en heeft een station van de Brünigbahn smalspoorweg en is ook het eindstation van de Pilatusbahn.

Brugge-België (05)

2009-12-04T17:12:00.007+01:00

Stadhuis

Brugge is de hoofdstad en grootste stad van de Belgische provincie West-Vlaanderen en van het arrondissement Brugge, alsook de zetel van het bisdom Brugge en van een hof van assisen. De stad ligt in het noordwesten van het land.
Het historisch centrum is als middeleeuwse stad opgenomen op de werelderfgoedlijst van UNESCO. Het is eivormig en ongeveer 430 hectare groot. De volledige gemeente heeft een oppervlakte van ruim 13.840 hectare, waaronder 193,7 hectare in zee, bij Zeebrugge. De stad telt circa 117.000 inwoners; ongeveer 20.000 daarvan wonen in het centrum.
Het economisch belang van Brugge vloeit voornamelijk voort uit zijn belangrijke Europese haven.

Naamgeving
De oudste tastbare bron waarop voor het eerst de naam van de stad wordt gebruikt zijn enkele munten van voor 875. Ze vermelden Bruggia en Bruccia.
Van waar de naam Brugge juist komt, is niet exact bekend. Mogelijk is het een verbastering van de Keltische naam voor de ondertussen gekanaliseerde rivier de Reie, die door Brugge stroomde en in de Noordzee uitmondde. Reie zelf komt van het Keltische woord Rogia, wat "Heilig Water" betekent. De Kelten beschouwden rivieren en bronnen als goddelijke wezens en het is waarschijnlijk dat de Keltische naam aan de Brugse waterloop is blijven kleven. Door evolutie zou de naam van het water, Rogia of Ryggia, ook de naam van de stad geworden zijn, Bryggia.
Het is mogelijk dat er in latere eeuwen ook een contaminatie plaats heeft gevonden met het Oudnoordse woord bryggja, wat "landingsbrug" of "aanlegkaai" betekent. Zo waren er vanaf 800 veel contacten met Scandinavië via handel over de Noordzee en door de invallen van de Noormannen. De naam Brugge vertoont dan ook gelijkenissen met Bryggen, de historische haven van Bergen, dat net als Brugge vanaf de 11e eeuw een belangrijke stad was van de Hanze.
Minder waarschijnlijk is een oorsprong uit het woord "brug" aangezien er dan taalhistorisch eerder sprake zou zijn van Brigge (vergelijk met het Engelse bridge, Oudengelse brycg, Friese brigge of bregge, Gallische briva). Ook een oorsprong uit het woord "burcht" is eerder onwaarschijnlijk: vergelijk bijvoorbeeld met Oudenburg en Aardenburg die net als Brugge op een belangrijke handelsweg lagen en eveneens uit een Romeinse nederzetting zijn ontstaan.

Regelmatig wordt naar Brugge verwezen als het "Venetië van het Noorden", refererend naar de vele kanaaltjes en bruggen. De meeste van deze kanaaltjes worden ook "reien" genoemd, naar de rivier de Reie. Ook wordt Brugge vaak de "Breydelstad" genoemd, naar de Brugse volksheld uit de 14e eeuw, Jan Breydel.
De bijnaam van de Bruggelingen is "(Brugse) zotten". Deze bijnaam danken ze aan volgende legende: nadat ze Maximiliaan I van Oostenrijk, in hun strijd om autonomie, voor een tijd gevangen hadden gehouden, verbood deze het houden van een jaarmarkt en andere festiviteiten. In een poging om hem te sussen, hield Brugge voor hem een groot feest en vroeg daarna de toelating opnieuw een jaarmarkt te mogen houden, belastingen te mogen innen én ... het bouwen van een nieuw zothuis. Hij antwoordde: "Sluit alle poorten van Brugge en je hebt een zothuis!".

Hechingen/Bisingen-Duitsland (37)

2009-12-04T17:08:00.006+01:00

Burgschenke Burg Hohenzollern 855 m

Blick vom Zellerhorn

Hechingen is een gemeente in de Duitse deelstaat Baden-Württemberg, gelegen in het district Zollernalbkreis.

Hechingen werd in 786 voor het eerst vermeld en kreeg in 1255 stadsrechten. In de 11e eeuw behoorde het toe aan de graven van Zollern, sinds 1360 aan Württemberg en sinds 1429 aan de Hohenzollern. Na de opsplitsing van dit laatste gebied in 1567 werd de plaats residentie van het graafschap, sinds 1623 vorstendom Hohenzollern-Hechingen. Nadat vorst Constantijn zijn macht in 1849 afstond aan Pruisen maakte Hechingen deel uit van de Hohenzollernsche Lande.

De Burg Hohenzollern, gelegen tussen de gemeenten Hechingen en Bisingen (Duitsland), was het kasteel van het vorstengeslacht Hohenzollern. Het kasteel ligt op een 855 meter hoge berg, die in de volksmond Zollernberg of kortweg Zoller(n) wordt genoemd.

Hedendaagse functie
De Burg Hohenzollern is nog steeds eigendom van de familie Hohenzollern. Het kasteel is geopend voor bezoekers en geldt als belangrijk monument. Het kasteel wordt elk jaar bezocht door meer dan 300.000 mensen. Dit is mede te danken aan het authentiek bewaarde interieur. Bovendien wordt in het kasteel sinds 1952 de kunst collectie en herinneringsstukken van de Pruisische geschiedenis uit het bezit van de familie en uit het voormalige Hohenzollernmuseum in Slot Monbijou tentoongesteld. De Pruisische koningskroon en het uniform van Frederik II behoren tot de belangrijkste stukken van de collectie. Van 1952 tot 1991 bevonden zich de doodskisten van de koningen Frederik Willem I en Frederik II in het kasteel. Na de Wende zijn de kisten weer naar Potsdam verplaatst.
De Burg Hohenzollern is privé-eigendom. Het kasteel is voor twee derde eigendom van de Brandenburg-Pruisische tak van het Huis Hohenzollern en voor een derde eigendom van de Swabisch-katholieke tak. Sinds 1954 wordt het kasteel ook door de Prinzessin-Kira-von-Preußen-stichting voor vakanties voor misdeelde Berlijnse kinderen benut.

De op de industrialisering en het culturele leven invloedrijke joodse bevolking werd door het nazi-regime afgevoerd en omgebracht. De gedurende een pogrom door de Sturmabteiling (SA) verwoeste synagoge werd in de jaren '70 gerestaureerd.
In 1945/46 werd Hechingen door de Franse bezetters bij de deelstaat Württemberg-Hohenzollern gevoegd, die in 1952 opging in Baden-Württemberg.

Imperia-Italië (05)

2009-12-04T17:03:00.006+01:00

Imperia - Riviera dei Fiori

Imperia is een stad in de Noord-Italiaanse regio Ligurië en hoofdstad van de gelijknamige provincie. De stad ligt aan de Riviera di Ponente die deel uitmaakt van de Golf van Genua. Imperia bestaat officieel pas sinds 1923. In dat jaar werden de plaatsen Porto Maurizio en Oneglia samengevoegd.
Imperia heeft nog steeds twee duidelijk afzonderlijke centra, waarvan Porto Maurizio als het belangrijkste en meest bezienswaardige beschouwd mag worden.
Vanuit Imperia begint de beklimming van de Capo Berta, een van de heuvels in Milaan-San Remo.

Schömberg-Duitsland (36)

2009-12-04T16:58:00.007+01:00

Schömberg Kr. Balingen - Gaststätte Waldschenke am Stausee

Schömberg is een plaats in de Duitse deelstaat Baden-Württemberg, gelegen in het district Zollernalbkreis

Salzburg-Oostenrijk (08)

2009-11-26T19:23:00.003+01:00

Salzburg - Mirabellgarten mit Festung

Salzburg is een stad in Oostenrijk en is de hoofdstad van de gelijknamige deelstaat. De gemeente, die ook het statuur van district heeft, telt bijna 150.000 inwoners en is daarmee de vierde van het land. De stad ligt aan de Salzach in de streek Flachgau nabij de grens met Duitsland. Salzburg is beroemd als de geboortestad van Mozart en organiseert 's zomers de Salzburger Festspiele.
De veelbezochte binnenstad staat in zijn geheel op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO. Ze wordt gedomineerd door barokgebouwen, waaronder de dom, en door de vesting Hohensalzburg, een middeleeuwse burcht op een heuvel 120 m boven de stad. Salzburg is sinds het einde van de achtste eeuw de hoofdplaats van een aartsbisdom, waarvan de invloed zich tot ver in Beieren en Oostenrijk uitstrekte.

Pfalz bei Kaub-Duitsland (35)

2009-11-26T19:19:00.004+01:00

Rhein, Pfalz bei Kaub

Kaub en het kasteel Pfalzgrafenstein

Kaub is een plaats in de Duitse deelstaat Rijnland-Paltz, en maakt deel uit van het district Rhein-Lahn-Kreis. Kaub ligt aan de Rijn.

Friedrichshafen-Duitsland (34)

2009-11-26T19:17:00.005+01:00

Friedrichshafen - Bodensee

Friedrichshafen is een stad in de deelstaat Baden-Württemberg in het zuiden van Duitsland, gelegen aan de Bodensee. Het is de Kreisstadt van het Landkreis Bodenseekreis.
Friedrichshafen ontstond in 1811 uit de voormalige vrije rijksstad Buchhorn (waarvan de stad het gemeentewapen overnam) door samenvoeging met de gemeente Hofen. De stad werd genoemd naar koning Frederik (Friedrich I) van Württemberg.
De stad is bekend geworden door het bedrijf Luftschiffbau Zeppelin, dat er van 1898 tot het begin van de Tweede Wereldoorlog luchtschepen produceerde. In de Tweede Oorlog werd Friedrichshafen verwoest met de doelstelling de verdere productie van wapens te vernietigen door verschillende bombardementen.
De productie van drie nieuwe luchtschepen van de type Zeppeling NT voor het toerisme werd van 1997 tot 2005 bewerkt.

Köln-Duitsland (33)

2009-11-26T19:15:00.002+01:00

Köln - Dom und Rhein

Keulen (Duits: Köln) is een stadsdistrict (kreisfreie Stadt) en metropool in Duitsland, in de deelstaat Noord-Rijnland-Westfalen, gelegen aan de Rijn, ten noorden van Bonn en ten zuiden van Neuss en Düsseldorf. Keulen is de vierde stad van Duitsland en de grootste van Noord-Rijnland-Westfalen. In de agglomeratie wonen ongeveer 2.500.000 mensen. Keulen is de hoofdstad van het Regierungsbezirk Keulen en de officieuze hoofdstad van het Rijnland.
De geschiedenis van de stad gaat meer dan 2000 jaar terug. Keulen speelde vanaf de Middeleeuwen een belangrijke rol in kerk en politiek. Vroeger was het onderdeel van keurvorstendom Keur-Keulen.
De stad is beroemd om zijn rijke geschiedenis, het culturele en architecturale erfgoed en een aantal grote en internationale evenementen, zoals het carnaval en de handelsbeurzen. Keulen beschikt tevens over een universiteit, een van de oudste van Europa, en over een luchthaven, die het deelt met Bonn.

Het huidige Keulen is door mensen bewoond sinds de oude steentijd, vooral op het Rheinau-Eiland en in de huidige wijken Lindenthal en Woeringen. Ook Kelten hebben aan de Keulse linker Rijnoever geleefd. Tot enkele decennia voor Christus leefden in het gebied dat tegenwoordig Keulen is de Eburonen. Nadat Julius Caesar hen had verslagen, kregen de Ubiërs toestemming zich hier te vestigen. Zij stichtten in 38 v.Chr. een nederzetting op een eilandje in de Rijn Oppidum Ubiorum. De nederzetting groeide uit tot een flinke stad. Ter ere van keizer Nero's in Keulen geboren moeder Agrippina, de latere echtgenote van keizer Claudius werd de stad omgedoopt tot Colonia Claudia Ara Agrippinensium (CCAA) en werd ommuurd.
Gedurende de Grote Volksverhuizing werd de stad bezet door de Franken die er ook een van hun belangrijkste bestuurscentra vestigden. Door alle invasies en onrust van de 4de tot en met de 6e eeuw liep de bevolking wel flink terug, maar Keulen bleef nog steeds een van de grootste steden ten noorden van de Alpen.
Al in de vroege Middeleeuwen begon de stad weer te groeien omdat de ligging op het kruispunt van grote handelswegen en de Rijn belangrijk bleef. Ook de bisschop van Keulen bleef steeds een belangrijke figuur op het politieke toneel van de Middeleeuwen en domineerde ook lange tijd het zuidelijke grensgebied van het huidige Nederland. Vanaf ongeveer 953 behield de bisschop van Keulen slechts het wereldlijk gezag over een smalle strook van 150 km lang aan de linkeroever van de Rijn. Toch was dit voldoende om tot de voornaamste hoogwaardigheidsbekleders van het Heilige Roomse Rijk te horen, met name als keurvorst van het zogenaamde Keur-Keulen.
In de slag bij Woeringen in 1288 vocht het contingent van de Keulse burgers aan de kant van de hertog van Brabant, de vijand van de bisschop. Dankzij de nederlaag van de bisschop kon de stad zich van diens heerschappij bevrijden en in feite een onafhankelijke stadstaat worden middenin de rest van het keurvorstendom, dat onder het gezag van de bisschop bleef. Die bisschop zou voortaan zijn zetel hebben te Bonn. Rond 1367 was Keulen met 120.000 inwoners de grootste stad van het Rijk. In 1475 bevestigde keizer Frederik III officieel de status van Keulen als vrije rijksstad, en dat zou ze ruim drie eeuwen blijven.

Tijdens de reformatie bleven zowel de stad als het omliggende bisdom katholiek. Na de Vrede van Westfalen nam, naast de Beierse, ook de Franse invloed in Keulen toe. Bij de vrede van Lunéville kwam Keulen met de hele linker-Rijnoever bij de Franse Republiek.
Bij het Congres van Wenen na de val van Napoleon werd Keulen Pruisisch, maar het Franse recht bleef gelden. In de Nieuwe Tijd verminderde de invloed van Keulen buiten het Rijnland maar bleef de stad toch verreweg economisch, cultureel en staatsrechtelijk de belangrijkste stad tot aan de Industriële revolutie.
Het centrum van Keulen werd in de Tweede Wereldoorlog zwaar gebombardeerd. Nadat de verwoestingen van de oorlog hersteld waren, groeide de stad weer snel uit tot zijn aloude positie van een van de belangrijkste steden van Duitsland.

Geologie
Keulen ligt grotendeels in de lagere rivierterrassen van de Rijn, die als brede trappen vanuit de rivier oplopen.
De ondergrond is voor het grotendeels in het Tertiair en gedeeltelijk in het Kwartair ontstaan en bestaat uit verschillende lagen riviersediment. Een uitzondering vormt het uiterste oosten van de stad, dat reeds aan de voet van het Rijnlands leisteenplateau ligt.
Door de grote oppervlakte die Keulen bestrijkt zijn er verschillen in de bodemgesteldheid en microklimaten aanwezig. Dankzij de Rijn en lössgebieden in het oosten is de bodem in het gebied over het algemeen erg vruchtbaar. Er liggen heide en bosgebieden in het westen van het stadsgebied, waar het Bergisch Land begint.

Bad Orb-Duitsland (32)

2009-11-26T19:13:00.006+01:00

Bad Orb - Neue Konzerthalle

Bad Orb is een plaats in de Duitse deelstaat Hessen, gelegen in het district Mainz-Kinzig-Kreis.

Riccione-Italië (04)

2009-11-26T19:09:00.003+01:00

Riccione

Riccione is een gemeente in de Italiaanse provincie Rimini (regio Emilia-Romagna)

De gemeente ligt op ongeveer 12 meter boven zeeniveau.
Riccione grenst aan de volgende gemeenten: Coriano, Misano Adriatico, Rimini.

Echternach-Luxemburg (06)

2009-11-26T19:07:00.004+01:00

Echternach (Sauer)

Echternach is de oudste stad in Luxemburg, gelegen aan de Sûre of Sauer aan de oostgrens van het groothertogdom. De abdij in de stad werd in 698 gesticht door Willibrord. Echternach is een belangrijke toeristische trekpleister waarin regelmatig het aantal toeristen het inwonertal overtreft.
De naam van de stad wordt in 706 geschreven als Epternacus. De naam is mogelijk afgeleid uit de persoonsnaam Epternus en het achtervoegsel -(i)acum. Deze (gereconstrueerde) naam werd gevonden op een grafsteen uit de eerste eeuw na Christus binnen de stad, doch er bestaan twijfels over. Op de steen zou slechts -ternus te lezen zijn geweest.
Centraal in de stad ligt het historische stadhuis in gotische stijl uit de 15e eeuw. In Tweede Wereldoorlog werd Echternach zwaar gebombardeerd waardoor een groot deel van de stad werd verwoest.
In Echternach is ook de abdij van Echternach te vinden met daarin het graf van de heilige Willibrord. De Ierse monnik Willibrord kwam naar Echternach vanuit Nederland en België en bouwde in het stadje onder bescherming van Plectrudis, de eerste vrouw van Pepijj van Herstal, en haar moeder Irmina van Oeren de grote abdij van Echternach. In het klooster zijn nu een school en kantoren te vinden.
Sinds de Middeleeuwen vindt op dinsdag na Pinksteren jaarlijks de Processie van Echternach plaats ter ere van Willibrord. De deelnemers van deze processie van Echternach, ook wel de springprocessie genoemd, zijn aan elkaar vastgemaakt met witte zakdoeken en springen in de maat van de processiemars naar voren, afwisselend op hun linker- en rechtervoet. Dit is in 1947 zo ingesteld omdat het toenmalige ritme (drie stappen naar voren en twee terug) voor chaos zorgde. De heilige Willibrord gold als een genezer van de Saint-Guy-kwaal: epilepsie.
Ten zuiden van de stad is het meer van Echternach te vinden met restanten van een Romeinse villa.

Echternach was tot midden jaren zestig van de vorige eeuw een draaischijf in het Luxemburgse spoorwegvervoer. Op de plek van het huidige busstation was tot aan 1964 een groot rangeerterrein en een stationsgebouw gelegen.
Op 8 december 1873 werd de normaalspoorlijn Diekirch - Echternach in gebruik genomen. De lijn werd verder doorgetrokken naar Wasserbillig in het zuiden en werd vijf maanden later op 20 mei 1874 geopend. De lijn tussen Echternach en Wasserbillig werd op 4 maart 1963 buiten dienst gesteld en korte tijd later opgebroken. Het tracé tussen Diekirch en Echternach bleef een jaar langer in gebruik, maar op 27 mei 1964 viel ook voor deze lijn het doek.
In het landschap zijn nog maar weinig sporen te zien van de toenmalige spoorlijn tussen Diekirch en Wasserbillig. Hier en daar zijn oude stationsgebouwtjes omgebouwd tot woonhuis. De spoorlijn volgde voor het grootste deel de huidige doorgaande weg N10.
Naast het normaalspoor tussen Diekirch en Wasserbillig was ook een smalspoorlijn aangelegd tussen Luxemburg-stad en Echternach (via Junglinster). Deze smalspoorlijn had de bijnaam "Charly". Om het heuvelachtige terrein tussen Luxemburg en Echternach te overwinnen moest de stoomlocomotief - en later dieselloc - vaak grotere hoogteverschillen overwinnen en de contouren van het landschap volgen, wat leidde tot een bochtig tracé, waardoor alleen smalspoor geschikt was. De smalspoorlijn tussen Luxemburg en Echternach werd op 20 april 1904 geopend. Voor de spoorlijn zijn bij Bech en bij Breidweiler tunnels aangelegd. Tien jaar voor de sluiting van de doorgaande lijn tussen Diekirch en Wasserbillig, viel op 13 juni 1954 het doek voor deze smalspoorlijn.
De smalspoorlijn tussen Luxemburg en Echternach is nog zeer goed herkenbaar in het landschap. Kort na sluiting van de lijn is het spoor opgebroken en later is over het oude spoorbed een fietspad aangelegd. Nog vele haltes en stationsgebouwen zijn langs de voormalige lijn herkenbaar. De tunnel bij Bech is geschikt gemaakt voor fietsverkeer. Net voor Echternach is een kloof uitgehakt in de rotsen waar het voormalige tracé doorheen liep. Een tweede tunnel bij Breidweiler is door de natuur opgeëist en niet toegankelijk.
Tegenwoordig herinneren straatnamen als "Rue de la gare" en "Rue de Charly" aan het spoorverleden van de stad, die een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de ontwikkeling van Echternach.

Maastricht-Nederland (18)

2009-11-26T19:04:00.003+01:00

Maastricht - St. Servaasbrug (Oude Brug)

De Sint Servaasbrug is een 13e eeuwse stenen boogbrug over de rivier de Maas in de Nederlandse stad Maastricht.

Bouw
De brug werd gebouwd tussen 1280 en 1298 in opdracht van het Kapittel van Sint Servaas ter vervanging van de in 1275 ingestorte eerste Romeinse brug. Oorspronkelijk telde ze negen stenen bogen en een houten overspanning aan de Wyckse zijde, die in geval van een belegering snel ontmanteld kon worden. Omstreeks 1640 werd de eerste boog aan de westzijde, die geheel droog was komen te staan door de veranderde stroming van de Maas, dichtgemetseld en opgenomen in de nieuwe kademuur. Hierdoor bleven er nog maar acht stenen bogen over. Tijdens de aanleg van het kanaal Luik-Maastricht in 1850 kwam deze oude boog weer tevoorschijn om vervolgens gedeeltelijk afgebroken te worden.

Eerste restauratie
Eind 17e eeuw bleek de conditie van de brug zeer slecht te zijn. Het Kapittel van Sint Servaas hield betreffende het onderhoud van de brug nog steeds vast aan een bepaling van Keizer Rudolf I uit 1274 waarin werd bepaald dat er aan onderhoud niet meer besteed hoefde te worden dan er aan tolgeld binnenkwam. Het gevolg hiervan was dat er eeuwenlang alleen de meest noodzakelijke reparaties werden uitgevoerd. Dit beperkte zich vooral tot het vervangen van slechte stenen en het incidenteel vernieuwen van beschadigd voegwerk. Deze opstelling van het Kapittel gaf meerdere malen aanleiding tot heftige onenigheid tussen stadsbestuur en geestelijkheid. Uiteindelijk kwam het eigendom van de brug in 1647 toe aan de stad Maastricht. Tussen 1683 en 1716 werd de brug in fasen verregaand gerestaureerd. De bogen en soms zelfs gedeelten van de pijlers werden afgebroken en opnieuw opgebouwd daarbij zoveel mogelijk gebruik makende van de oude stenen. De eerste boog (eigenlijk de tweede dus) in 1683 door de Dominicanerbroeder Franciscus Romanus. De tweede en de derde in 1698 en 1699 door de Augustijn Jan van der Poel. De vierde en de vijfde in 1714 door Jan Collard. De overige bogen in 1716 door Gilles Doyen.

Na deze restauratie werd de brug redelijk goed onderhouden. Hoogwater en zware ijsgang brachten echter geregeld schade toe. In 1799 en 1803 werd de houten boog weer eens opgeknapt en in 1801 werd de donjon op de brug ter plaatse van de pijler tussen de houten boog en boog acht wegens bouwvalligheid gesloopt. In 1827 werd de houten boog uiteindelijk vervangen door een stenen boog, die echter op het oog van de verdediging (Maastricht was tot 1867 een vestingstad) makkelijk opgeblazen kon worden. In 1836 en 1837 werden de stenen borstweringen vervangen door smeedijzeren hekken. Zodoende konden de trottoirs iets verbreed worden.
Begin 20e eeuw begon het steeds duidelijker te worden dat de brug niet meer kon voldoen aan de eisen die het toenemende verkeer aan de brug stelde. In de jaren twintig waren er zelfs plannen om de brug geheel af te breken en te vervangen door een nieuwe. Aanleiding hiervoor waren diverse instortingen van gedeelten van de brug in 1926, 1928 en 1931. Uiteindelijk werd na veel protest van de Maastrichtse bevolking besloten om de oude brug te behouden en ongeveer 300 meter noordelijker, ter hoogte van de Markt, een tweede brug te bouwen; de latere Wilhelminabrug.

Tweede restauratie
De eerst volgende en meest ingrijpende restauratie vond pas weer plaats tussen 1932 en 1934 na de oplevering van de Wilhelminabrug. De brug werd toen in feite compleet afgebroken en opnieuw opgebouwd. De bogen werden geconstrueerd in beton en daarna weer bekleed met de oorspronkelijke stenen. Om de ondergraving van de brugpijlers door hoog water en zware ijsgang eindelijk te verhinderen werden de funderingen extra verstevigd en onder de waterspiegel werden tussen de pijlers zogenaamde contrabogen aangebracht. Aan de oostzijde werden twee bogen opgeblazen en vervangen door een stalen hefgedeelte om zwaardere scheepvaart meer ruimte te geven. Aan weerszijden van dit hefgedeelte werden twee kleine torentjes opgericht, verwijzende naar de donjon die zich hier tot 1801 bevond. Het smeedijzeren hekwerk werd tevens weer vervangen door een stenen borstwering. Gedeelten van dit hekwerk zijn echter op diverse plaatsen in de binnenstad nog terug te vinden.

Tweede Wereldoorlog
De brug heeft in de Tweede Wereldoorlog ernstig te lijden gehad. Op 10 mei 1940 werd het stalen gedeelte aan de kant van Wyck op bevel van de Nederlandse legerleiding opgeblazen. De rest van de brug liep daarbij nauwelijks schade op. De opmars van het Duitse leger werd hier echter nauwelijks door vertraagd. De ontstane opening kon gemakkelijk over gestoken worden en reeds op 11 mei lag er al een provisorische noodbrug die op 28 augustus werd vervangen door een definitieve noodbrug. Bij het terugtrekken van het Duitse leger in 1944 liep de brug echter de meeste schade op. Pogingen om de aangebrachte springladingen te saboteren of te verwijderen liepen helaas op niets uit. Op 13 september, de dag van de bevrijding van Wyck en slechts één dag voor de bevrijding van Maastricht zelf, bliezen de Duitsers de brug gedeeltelijk op. Dankzij de betonnen constructie uit de jaren dertig werd echter geen van de bogen geheel onderbroken en kon ze gemakkelijk provisorisch hersteld worden. Op 27 september werd de brug weer in gebruik genomen voor verkeer. De Wilhelminabrug was echter over de gehele lengte verwoest; alleen de pijlers staken nog boven het water uit. In 1946 en 1947 werd de brug gerepareerd. Bij die gelegenheid werd, door verlenging van de pijlers in noordelijke richting, de brug 2 meter breder gemaakt. De torentjes aan weerszijden van het hefgedeelte werden niet herbouwd.

Tegenwoordig
De betonnen constructie ter plekke van de laatste boog in februari 2007
Bij de herinrichting van de Maasboulevard (2005) kwam de boog die in 1640 werd dichtgemetseld en in 1850 al eens ontdekt werd wederom vrij te liggen. De resten van deze boog waren nog geheel origineel 13e eeuws en derhalve het meest authentieke gedeelte van de brug. De bedoeling was om deze boog te restaureren en als onderdoorgang te gaan gebruiken voor voetgangers die het pad langs de Maas willen volgen. De opdracht voor restauratie werd verleend aan het architectenbureau van Jo Coenen. Volgens bureau Coenen bleek echter dat de stenen in de loop der tijd te slecht waren geworden en voor het grootste deel onbruikbaar om de boog te reconstrueren. Begin 2007 zijn derhalve deze laatste originele resten van de brug gesloopt en vervangen door een betonnen constructie. Binnen deze constructie zijn wel fragmenten van de laatste boog terug geplaatst.

Trivia
De Sint Servaasbrug wordt algemeen beschouwd als de oudste brug van Nederland.
Pas sinds 1932 draagt de brug de naam van H. Servatius, eerste bisschop en later patroonheilige van de stad Maastricht. Aangezien er eeuwenlang maar één brug was had deze geen naam. Ze werd gewoon de brug genoemd. Pas na de bouw van de Wilhelminabrug in 1932 werd het nodig een naam toe te kennen. Er zijn nog steeds Maastrichtenaren die over de 'aw brögk' (oude brug) spreken.

Gandria-Zwitserland (04)

2009-11-26T17:41:00.004+01:00

Gandria - Serafino Giambonini

Gandria is met ongeveer 200 inwoners een klein pittoresk dorpje aan het Meer van Lugano in Zwitserlands. Het maakt deel uit van de stad Lugano, en is eenvoudig per boot te bereiken. Ook kan men van Gandria naar Lugano en andere omliggende steden wandelen. Het olijvenpad, dat van Gandria naar Castagnola loopt, gaat langs olijvenvelden en biedt een prachtig uitzicht over het Meer van Lugano. In Gandria ligt de grens tussen Zwitserland en Italië. Deze overgang is niet echt geschikt voor zwaar verkeer. Dat kan beter gebruik maken van de grensovergang bij Chiasso op de doorgaande route naar Milaan.